Design a site like this with WordPress.com
Get started

OUR SIDE HAS TO WIN

Στο υπέροχο βιβλίο του Ζοζέ Σαραμάγκου, Κάιν, ο πρωταγωνιστής αφού σκοτώσει τον αδελφό του ξεκινάει ένα ταξίδι στις ιστορίες φρίκης της Παλαιάς Διαθήκης για να μπορέσει να ξεπληρώσει το χρέος του. Στον δρόμο του συναντά την ιστορία του Ιώβ, ο οποίος βασανίστηκε από τον Έκπτωτο Άγγελο, αφού ο Θεός έβαλε στοίχημα με τον Σατανά ότι ο Ιώβ δεν θα λυγίσει ότι και να του κάνει. Και πράγματι ο Ιώβ θρηνεί τα εφτά αγόρια και τα τρία κορίτσια του, την περιουσία του, το σπίτι του ακόμα και την υγεία του (ο Θεός ζήτησε μόνο να μην του πάρει την ζωή), και κυκλοφορεί σαν λεπρός στην πόλη του αλλά παρά τις διαμαρτυρίες της γυναίκας του για τον Θεό και τον Σατανά, δεν λυγίζει.
Σε αντίθεση με τον Ιώβ, προφανώς, οι gybe δε θρηνούν μόνο, αλλά οργίζονται και ελπίζουν, σπάζοντας τα δεσμά που τους συνδέουν με τον αφέντη και βασανιστή τους. Ο Θρήνος του Ιώβ (Job’s Lament) είναι το δεύτερο μέρος της πρώτης πλευράς και ολοκληρώνει την καμπύλη της ζωής του Ιώβ με την φυσική του συνέχεια που η διαθήκη δεν περιλαμβάνει, την οργή προς τον αφέντη και την επανάσταση που ακολουθεί, first of the last glaciers, μια δήλωση οικολογικο αναρχισμού ίσως; – where we break and how we shine, νάτη και η ελπίδα ( H O P E ), που ξεπηδά πάντα στο τέλος των ήχων, πνιγμένη στον βόμβο των κιθάρων και το μιλιταριστικό χτύπημα των τυμπάνων (που δεν λένε στιγμή να σταματήσουν από τότε που ξεκίνησε το world police and friendly fire), για να μπηχτεί σαν μαχαίρι στις καρδιές των αφεντικών αυτή η -σαν- φωνή που κάνουν οι κιθάρες, λίγο ουρλιαχτό απελπισίας, λίγο οργή λαού, πάντα εξεγερσιακή τσιρίδα της ουτοπικής ελπίδας ότι στο τέλος -πρέπει και- θα νικήσουμε.


Το G_od’s pee AT STATES END τελειώνει με το OUR SIDE HAS TO WIN (10b), ένα μελαγχολικό ντρόουν έξι λεπτών. Ομολογώ ότι μετά από είκοσι και χρόνια που ακούω gybe! ακόμα με συγκινεί/πωρώνει αυτή η εμφατική σύνδεση πολιτικών δηλώσεων μέσω των τίτλων και της εξίσου πολιτικής μουσικής τους. Νόμιζα ότι θα είχαν κουραστεί δύο δεκαετίες τώρα να προσπαθούν να αλλάξουν τον κόσμο με την μουσική τους (και όντως κάποια στιγμή τα παράτησαν) αλλά όχι! ο αγώνας συνεχίζεται είτε μπορεί η μουσική να αλλάξει τον κόσμο είτε όχι. Το OUR SIDE HAS TO WIN ακούγεται μελαγχολικό σαν να γνωρίζουμε εκ των προτέρων την επερχόμενη ήττα όμως τίποτα δεν είναι πεσιμιστικό στην μουσική τους, απλά κλείνει υπέροχα έναν καταπληκτικό δίσκο.
Ο άλλος δρόνος του δίσκου, το Fire 🔥 at Static valley, θα μπορούσε να σημαίνει πολλά, θα μπορούσε όμως να περιγραφεί απλώς τον ήχο που παράγεται από τις κιθάρες, αλλά ακολουθεί το τέλος του Glaciers (για συντομία) όπου ακούγονται πυροβολισμοί -υποθέτω στην κοιλάδα των ντρόουν. Ότι και να σημαίνει πάντως, μάλλον πρόκειται για το καλύτερο ντρόουν της μπάντας έβερ! (ναι τώρα θα αρχίσω τις συγκρίσεις) Ας το πούμε καλύτερα ένα διάρκειας 5 λεπτών και 18 δευτερολέπτων εμπορικό τραγούδι! Και ενώ ο ουρανός έχει γίνει μωβ, και στέκομαι πάνω σε βράχους αγναντεύοντας τον Σαρωνικό, αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαν ποτέ οι godspeed να γράψουν ένα μικρό εμπορικό κομμάτι. Και αν ναι, γιατί να το κάνουν;


Η σειρά σύμφωνα με την μπάντα έχει ως εξής: 12Α. Glaciers, 10A. Fire at Static Valley, 12B. Cliffs, 10b. OUR SIDE HAS TO WIN. Γιατί άφησα το Cliffs τελευταίο; Γιατί είναι βγαλμένο ίσως από τον τελειότερο δίσκο μουσικής που γράφτηκε και τυπώθηκε ποτέ. Για το Lift your skinny fists… μιλάω φυσικά. Κάπου στο 30’ του δίσκου, μετά την εισαγωγή του GOVERNMENT CAME όλα αρχίζουν να θυμίζουν τις ξέγνοιαστες μέρες της δεκαετίας του 90, που 20άρηδες τότε τριγυρνούσαμε στα κλαμπ και στο Ρόδον αναζητώντας την “νέα μουσική”, τότε που τα σαββατοκύριακα έπαιζε godspeed στον rock fm και ο Μήνας έβαζε 10 με τόνο στο lift your skinny fists… στο ΠΟΠ + ΡΟΚ. Όλα θυμίζουν 1999 ξανά γιατί οι κιθάρες παίζουν ένα απλό γκαντσπιντικό ριφ συνοδεία του γκλόκενσπιλ για να ξεκινήσει η ανύψωση που θα φέρει την καταστροφή, η ελπίδα την απόγνωση, η οργή το ξέσπασμα, τα τύμπανα μπαίνουν επιτέλους βαριά και βασανιστικά αργά, όχι ακριβώς σας εμβατήριο αλλά μάλλον σαν επαναστατικό κάλεσμα, και έτσι η μουσική τους κορυφώνεται ξανά και ξανά μαζί με μας, με τα συναισθήματα μας, και θες να έρθουν εδώ μπροστά σου να το παίξουν αυτό, ω πόσο ωραία θα ήταν!


Κάθε φράση των gybe μοιάζει μοναδική, σαν να μην την έχει παίξει ποτέ κανείς άλλος, αλλά ταυτόχρονα μοιάζει σαν η μπάντα να παίζει πάντα τα ίδια, από τα μέσα της δεκαετίας του 90 μέχρι τώρα. Ή μάλλον φαίνεται σαν όλη η μουσική τους να είναι ένας δίσκος που ξεκίνησε το 1995 και συνεχίζεται ακόμη, αλλά κυκλοφορεί σπαστά. Η μουσική τους έχει αυτή την τόσο ποθητή συνέχεια, όχι όμως σαν έχει σταματήσει ο χρόνος στο 1999 αλλά σαν να τον μετράμε με την μουσική των godspeed. Αυτό που θέλω να πω (όχι πολύ καλά βέβαια) είναι ότι η μουσική τους είναι η ιστορία του χωροχρόνου στο οποίο ζήσαμε, ζούμε και θα ζούμε -όσο γράφουν. Είναι το χρονικό των μαχών μας, των συγκρούσεων μας, των ηττών και των αποτυχιών μας, αλλά και των νικών μας, των εξεγέρσεων μας (ακόμα και αν έχασαν), της άσβεστης ελπίδας μας για ελευθερία. Και για να παραφράσω την Μπαρτσελόνα, Godspeed you! black emperor més que una banda…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: