Design a site like this with WordPress.com
Get started

Μουσικοί τσιπουρομεζέδες #11 & #12 _ RTJ4 by Run the Jewels / NEGRO by Pink Siifu

Πολλά έχουν αλλάξει από τότε που κάναμε ένα μίνι αφιέρωμα στο κίνημα #BlackLivesMatter και την μουσική αλλά και τίποτα ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει. Τα αιτήματα που ακούστηκαν πολύ συνατά στους δρόμους των αμερικάνικων μητροπόλεων και πέρασαν στα τραγούδια διαμαρτυρίας της κοινότητας (ή το αντίστροφο) εξακολουθούν να γυρεύουν δικαίωση.

Στο αφιέρωμα μας είδαμε δύο διακριτούς πόλους του κινήματος, το συνεπές κομμάτι που φωνάζει χρόνια τώρα αλλά με ψύχραιμη θεώρηση (όσο μπορεί βέβαια) και το οργισμένο μέρος του κόσμου που δεν αντέχει άλλο, δεν μπορεί να αναπνεύσει, και ξεσπάει βίαια. Το RTJ4 και το NEGRO είναι ίσως οι χιπ χοπ δίσκοι της χρόνιας και σίγουρα για μένα από τους καλύτερους που άκουσα.

Διαβάστε παρακάτω τι γράφαμε το καλοκαίρι:

#BlackLivesMatter music: Pt.1 – Political (Posted on July 30, 2020 by AgioTsipouraki | Άγιο Τσιπουράκι)

#BlackLivesMatter: Pt.2 – Punk not dead (Posted on August 1, 2020 by AgioTsipouraki | Άγιο Τσιπουράκι)

Μουσικός τσιπουρομεζές #10 _ Help by Duval Timothy

Από το εκπλητικό βίντεο του Slave

Slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave…

…they don’t have to call you um… the ’N’ word to be racist, you know, or to… it’s a much deeper conversation right, like everybody should own their masters. If major labels want to do deals with artists to… to partner with them, great, partner with me but don’t own… me, you’re not… you know, trust me that, you know those contracts they… you know they tell you that they want to own the master and then every copy thereof is a slave…

Slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave, slave…

Οι παραπάνω είναι οι στίχοι που συντροφεύουν το εκπληκτικό Slave, μόλις το δεύτερο κομμάτι του δίσκου. Προσοχή, εδώ ο Duval Timothy αναφέρεται σε ένα ακόμα είδος σκλαβιάς, αυτό των δισκογραφικών εταιρειών εις βάρος των καλλιτεχνών. Δεν χρειάζεται να είσαι μαύρος στην Αμερική για να κατανοήσεις τις σύγχρονες όψεις της σκλαβιάς -βοηθάει βέβαια γιατί εκεί τα πράγματα είναι πιο σκληρά ίσως. Μπορείς να είσαι μετανάστης, πρόσφυγας, ρομά, φτωχός λευκός, σκλάβος στον ίδιο σου τον τόπο. Μπορείς ακόμα να είσαι ευκατάστατος μαύρος καλλιτέχνης, από τη μία σε ζητωκραυγάζουν και σου δίνουν βραβεία και από την άλλη σε σταματάνε στον δρόμο οι μπάτσοι για να σε ρωτήσουν αν είναι δικό σου το ακριβό αυτοκίνητο.

Το 2020 είναι γεμάτο με black power δίσκους που μοιάζει σχεδόν αδύνατο να τους κατανοήσουμε εμείς οι λευκοί ευρωπαίοι. Όμως το Help εκτός από κραυγή βοήθειας του ίδιου του δημιουργού, είναι και ένας δίσκος που σε συντροφεύει σε αυτές τις τόσο κοινές και δύσκολες καταστάσεις που ζούμε παγκόσμια. Το Slave που έχει και το δικό του εκπληκτικό βίντεο (δες παρακάτω) είναι απλά η κορυφή ενός μουσικού παγόβουνου που εμπνεύστηκε και δημιούργησε με την βοήθεια φίλων ο Timothy. Μπορεί να μην είναι τόσο γκρουβάτο όσο τα Untitled Is των Sault, μπορεί να μην ειναι τόσο πανκ/καταγγελτικό όσο το NEGRO του Pink Sifu, αλλά έχει μια ήρεμη δύναμη που σε καθηλώνει ξανά και ξανά σε κάθε άκουσμα. Εκτός από την κομματάρα Slave, οι αγαπημένες μου στιγμές στο Help είναι αυτές που κυριαρχεί το πιάνο, όπως τα Radish, το Fall Again με τις φωνές των Lil Silva & Melanie Faye, το 9 και άλλα πολλά… Ίσως σας βοηθήσει λίγο να βγείτε αλώβητοι από αυτή την κατάσταση εγκελισμού, ίσως και όχι. Ποιος ξέρει.

PhotoLuben presents! Μουσικός Τσιπουρομεζές #9 _ Home by Hania Rani

Ή όταν ο Einaudi συναντάει τον Tiersen…

Όταν έχεις φτάσει στα 42 και πλέον σε συγκινούν μόνο τα πιο αλλόκοτα πειραματικά, avant garde ή ambient μουσικά εγχειρήματα σου κάνει εντύπωση η ομορφιά της απλότητας που μπορεί να κρύβει ο νέος δίσκος της Hania Rani.

Η Rani είναι Πολωνή πιανίστρια που μοιράζει την ζωή της μεταξύ της Βαρσοβίας και του Βερολίνου. Κυκλοφορεί τις δουλειές της σε ένα εξαιρετικό label (Gondwana Records) το οποίο φιλοξενεί μια σειρά από τα καλύτερα σύγχρονα ονόματα και έχει κάνει εδώ και χρόνια αισθητή την παρουσία της με το πρώτο της σόλο άλμπουμ “Esja” το 2019.

Η Rani εντυπωσιάζει με την κλασσικίζουσα πειθαρχία που κρύβει η τεχνοτροπία της ωστόσο ενσωματώνει στην μουσική της στοιχεία από Jazz και στην πρόσφατη δουλειά της “Home” έχει εισάγει ηλεκτρονικά στοιχεία με επιρροές από Portico quartet και Radiohead μέχρι Max Richter, Nils Fram και Nyman.

Στην Ελλάδα μας την παρουσίασε από κοντά το plisskenfestival σε συνεργασία με το hubevents τον Γενάρη του 2020 στην αίθουσα του φιλολογικού συλλόγου «Παρνασσός».

Ο Bob Boilen δημιουργός του tinydeskconcert στον ραδιοφωνικό σταθμό NPR Music συμπεριέλαβε το “Buka” στα 40 αγαπημένες του δημιουργίες για το 2020 ενώ η rough trade έχει συμπεριλάβει το home ανάμεσα στα καλύτερα άλμπουμ για το 2020.

Στις 11/12 η Rani έπαιξε από το σπίτι της για λογαριασμό του παλαιστινιακού ραδιοσταθμού radioAlhara.

Το Home είναι για μένα δικαιωματικά ένα από τα καλύτερα άλμπουμ για το 2020.

Από αυτό θα σταχυολογούσα τα:

Fmajor (το βίντεο γυρίστηκε στην Ισλανδία με ένα πιάνο και 3 χορευτές)

Tennen (σκηνοθετημένο από τον Tim Georgeson)

Leaving (Γυρισμένο σε κάποια παραλία της Αττικής στην Ελλάδα)

Hania Rani at Godswana Records

Text by photoluben

Μουσικός τσιπουρομεζές #8 _ Coriky by Coriky

Υπάρχει μια αιώνια διαμάχη από το τότε που γεννήθηκε το ροκ εν ρολ και ξεπήδησαν όλα αυτά τα μουσικά είδη και ήχοι. Πώς μπορείς να δημιουργήσεις κάτι πρωτότυπο κάτι που να μην έχει ξαναακουστεί ποτέ; Μουσικού και ακροατές βρίσκονται μονίμως πελαγωμένοι σε αυτή την αναζήτηση του καινούριου, του ανόθευτου, του αγνού. Αλλά δεν υπάρχει αγνό στην εποχή μας. Όλα πηγάζουν από κάτι, όλοι έχουν επιρροές πόσο μάλλον μουσικοί που ήταν για χρόνια στην ίδια υπερμπάντα. Οι Coriky δεν είναι οι Fugazi. Ας ξεκαθαρίσουμε πωτα αυτό. Μπορεί να μας τους φέρνουν στο νου (αλήθεια μήπως αυτ’ό συμβαίνει γιατί ξέρουμε εκ των προτέρων ότι είναι κατά τα 2/3;), μπορεί να ακούγονται και λίγο επηρεασμένοι από αυτούς (!) αλλά δεν είναι. Οι Coriky είναι ένα γαμάτο πανκ συγκρότημα από την Ουάσινγκτον, Ντι Σι, με τρία μέλη, μπάσο κιθάρα, τύμπανα, που ξεκίνησαν να παίζουν μαζί το 2015 και κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους τον Ιούνιο του 2020. Είναι πάνκ; Ναι! Είναι απλό ανόθευτο πανκ της παλιά καλής εποχής; Όχι! Ταιριάζουν τόσο πολύ οι τρεις τους (Ian MacKaye, Amy Farina, και Joe Lally) τόσο συνθετικά όσο και όταν παίζουν τα κομμάτια που -ναι!- ο δίσκος μοιάζει να έχει την εμπειριά των Fugazi και τον The Evens μαζί. Τα κομμάτια δεν είναι αρχετυπικά πανκ, αλλά είναι όλα ένα και ένα με αποτέλεσμα ο δίσκος να μην ξχωρίζει για την κομματάρα του αλλά γιατί είναι όλα κομματάρες! Clean kill, Hard to explain, Say yes, το Too many husbands που τραγουδάει η Amy, Last thing (με το υπέροχο ρεφραίν όπου τραγουδάνε όλοι μαζί), το Inauguration Day που πλησιάζει περισσοτερο σε αυτό που λέμε “πω πω ρε φίλε μια κομματάρα!”, αντιμετωπίστε αυτό τον δίσκο σαν δίσκο. Στην εποχή της χαμένης τέχνης του δίσκου, όταν μας προτείνουν θραύσματα μουσικής, ή σινγκλ των 3 λεπτών, ή προτεινόμενα κομμάτια από το ιντερνετικό μας ίχνος (που καμία σχέση δεν έχει με το ανθρώπινο μας), οι Coriky, τρεις γερόλυκοι/λύκαινες του αμερικάνικου πανκ δημιουργούν έναν Δίσκο που ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς ανάσα, και ξανά μόλις τελειώνει, από την αρχή. Ακούστε το δυνατά.

ΥΓ: Μία προσωπική ιστορία: Τους Fugazi τους γνώρισα κάπως κουλά και ενώ άκουγα για αυτούς ή διάβαζα στα διάφορα περιοδικά. Κάποια στιγμή που έψαχνα κάποιον δίσκο στο Soulseek (!!) βρήκα έναν φάκελο χρήστη που ονομαζόταν underrated mastepieces. Μέσα βρήκα το 13 Songs των Fugazi και από τότε έγινα και εγώ φανατικός.

Μουσικός τσιπουρομεζές #7 _ Flower Violence by BLÓM

Ήθελα να συνεχίσω το σερί των δίσκων τζαζ αλλά μετά θυμήθηκα ότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με τζαζ, κλασική, πιανιστική μουσική. Χρειάζεται και γκάζια (όπως λέμε ακόμα εμείς οι γέροι) και τι καλύτερο για ένα χεντμπάνγκινγκ, ένα μόσσινγκ από τους Blom και το Flower violence. Όταν πρωτοάκουσα το άλμπουμ που κυκλοφόρησε πρωτομαγιά θυμήθηκα τους σκοτσέζους Prolapse και τους Urusei Yatsura, που είχαμε ανακαλύψει κάποτε στα Γιάννενα. Το ντεμπούτο των Blom δεν αστειεύετεται και αυτο φαίνεται ακόμα και από το εξώφυλλο που σχεδόν κυριολεκτεί με τον τίτλο. Από το 1ο ως το τελευταίο λεπτό του δίσκου είσαι στα κάγκελα και δεν μπορείς να πάρεις ανάσα. Αλλά η μουσική είναι μισή χωρίς τους στίχους που καταπιάνονται με θέματα όπως το Έγκλημα και Τιμωρία του Ντόστο (“Ubermensch”), queerness και φύλο, φεμινισμό, ψυχική υγεία, κοινωνικόοικονομικά θέματα, Χριστιανισμό ακόμα και με το Twin Peaks! Εντάξει θέλει πολλά ακούσματα ο δίσκος για τον καταλάβεις αλλά μόνο αν τον βάλεις στο τέρμα, με ανοιχτά παράθυρα να ακούνε και οι γείτονες και να ματώνουν τα αυτιά τους, από ευχαρίστηση ή δυσαρέσκεια, μπορείς να αισθανθεις την δύναμη του.

Μουσικός τσιπουρομεζές #6 _ The Source by Nubya Garcia

Υπάρχουν μερικοί δίσκοι που αρπάζουν από τα μούτρα από το πρώτο κιόλας λεπτό, από την πρώτη νότα που ακούγεται μόλις αφήσεις την βελόνα στο βινύλιο (ναι είναι ο μοναδικός δίσκος που αγόρασα το 2020). Το The Source ξεκινάει με την υπερκομματάρα που ακούει στο όνομα Pace (όνομα και πράγμα) και το τενόρο σαξόφωνο της Garcia βγάζει χέρια και σε πιάνει από την μπλούζα να σε τραβήξει μέσα στον ήχο του. Ο δίσκος είναι τζαζ είναι ότι θέλει η μπάντα κάθε στιγμή, ξεκινάει σαν να βρίσκεται στην 52η οδό του Μανχάταν την δεκαετία του 50, αλλά οι όποιες τζαζ ομοιότητες χάνονται όσο κυλάει η βελόνα στον δίσκο. Το απίστευτο The Source διαπερνά την τζαζ παράδοση και τον συνδυασμό της με την dub reggae, και συνεχίζει να προσθέτει νέους τρόπους ανακατέματος της μουσικής. Μέχρι να τελιώσει το 12λεπτο και τρίτο κομμάτι του δίσκου, έχεις ήδη ανακηρύξει την Nubya Garcia σε ιέρεια της τζαζ σκηνής του Λονδίνου και τον δίσκο της σε ότι καλύτερο έχεις ακούσει το 2020! Αλλά έχει συνέχεια! Η μπάντα συνεχίζει την εξερεύνηση μουσικών από το παρελθόν της Garcia (μάνα από την Guyana πατέρας από Τρινιντάντ), το παρόν και το μέλλον. Από τζαζ μπαλάντες (“Together is A beautiful place”) σε αίθιο-τζαζ (“Inner Game”), σε cumbia (“La cumbia me esta llamada”), η Garcia και η μπάντα της είναι α-σ-τ-α-μ-ά-τ-η-τ-ε-ς! Και μπορεί η σαξοφωνίστρια να μην είναι ακριβώς καινούρια στον χώρο, έχοντας συμμετάσχει σε 5 κομμάτια στην συλλογή του Giles Peterson, “We Out Here”, έχοντας παίξει σαξόφωνο στο Universal Beings (Makaya McCraven) και στο Your Queen is a Reptile (Shabaka Hutchings & The Ancenstors) μεταξύ άλλων, αλλά αυτό εδώ το διαμαντάκι είναι το ντεμπούτο της! Μπορεί φέτος να άκουσα και να αγάπησα πολλές μουσικές, να χάρηκα με πολλές ιστορίες μουσικών, αλλά δεν έχω χορέψει, κλάψει, γελάσει, φωνάξει, βάλει πιο δυνατά άλλον δίσκο.

Μουσικός τσιπουρομεζές #5 _ Suite for Max Brown by Jeff Parker

Υπάρχει μία διαμάχη στην συντροφιά Άγιο Τσιπουράκι που έχει να κάνει με την τζαζ. Αυτό οφείλεται κατά τη γνώμη μου και στο γεγονός ότι ξεκινήσαμε ένα κρύο βράδυ από τα Γιάννενα ακούγοντας και ανταλλάσοντας απόψεις για το ποστ ροκ αλλά από τότε έχουν περάσει καμιά 20αριά χρόνια, το ποστ ροκ έχει εν τω μεταξύ δολοφονηθεί από τους ίδιους τους γονείς του, και εμείς, φορτικοί ζητιάνοι καλής μουσικής (για να παραφράσω και τον Galeano) ανοίγουμε συνεχώς τους μουσικούς μας ορίζοντες. Δεν θα σας πω ψέματα -ούτε ο πατέρας μου ή η μάνα μου άκουγαν τζαζ, ούτε ξεκίνησα να ακούω Μπερντ και Ντιζ από τα μικράτα μου. Κάποιος από μηχανής θεός με πήρε από το χεράκι, με κάθησε στον καναπέ μπροστά από τα ηχεία και μου έβαλε να ακούσω Μάιλς (αρχικά). Δε ρεστ ιζ χίστορι. Έτσι μπορώ να διακρίνω τις τζαζ επηροές στους δίσκους των Tortoise π.χ. αλλά δεν έχω αρκετή πείρα για να διακρίνω την καλή κιθαριστική τζαζ. Είμαι ερασιτέχνης μουσικόφιλος και αυτό φαίνεται με γυμνό μάτι, έτσι ακολουθώ μερικούς δικούς μου κανόνες βαθμολόγησης της μουσικής. Αν μου αρέσει καταρχάς όταν ακούω. Δυναμώνω τον ήχο όταν μπαίνει το Fusion Swirl; Βγάζω καμιά κραυγή όταν ακούω την κιθάρα στο Build a nest; Κουνιέμαι ρυθμικά στο Gnarciss; Και κάνω με την φωνή μου το σύνθι, την τρομπέτα, την κιθάρα στο ίδιο; Σηκώνομαι να χορέψω στο Go away; Τέτοιες ερωτήσεις βασανίζουν το μυαλό μου κάθε φορά που ακούω έναν δίσκο και συγκεκρίμενα το Suite for Max Brown. Για το συγκεκριμένο τα είπα ήδη τον Νοέμβρη. Τζαζ λέμε συνέχεια αλλά ο Jeff Parker δεν είναι απλά τζαζ. Είναι φανκ, σόουλ, χιπ χοπ, παιδικά τραγούδια, ποστ ροκ, νταμπ είναι πολλά και αυτό αποτυπώνεται στον δίσκο του χωρίς να σπαέι την συνοχή των ιδεών του. Γι’ αυτό πάλι ο δίσκος τους, η τόσο ιδιαίτερη τζαζ του, είναι πάλι ο τζαζ δίσκος της χρονιάς για εμάς τους αδαείς, τους ερασιτέχνες. Και όποιος διαφωνεί με αυτό ας παίξει το πρώτο ακόρντο.

Μουσικός Τσιπουρομεζές #4 _ Tour beats vol. 1 by Anteloper

Λοιπόν, ποιος είναι ο Άτριχος Πίθηκος και τί έχει πάθει με την International Anthem φέτος; Δεν έχει σημασία, η International Anthem είναι η δισκογραφική της χρονιάς για το 2020 και θα το αποδείξω σε επόμενους δίσκους (ή το έχω κάνει ήδη;) Οι Anteloper όμως είναι ίσως το λιγότερο ακουσμένο γκρουπ της εταιρείας φέτος και δεν ξέρω γιατί. Η Jaimie Brach και ο Jason Nazary μάζεψαν τα αναλογικά και ψηφιακά οργανάκια τους (τρομπέτα, σύνθια, drum machine, delay/looper pedal, auxiliary percussion) και μπήκαν στο στούντιο το 2019 χωρίς υποψία σύνθεσης. Βγήκαν από το στούντιο, έκαναν μια περιοδεία στην Αμερική και κυκλοφόρησαν (Φθινόπωρο του 2019) μία κασέτα με την μουσική τους. Η International Anthem αποφάσισε να κυκλοφορήσει την κασέτα σε ψηφιακή μορφή και σε βινύλιο το 2020 (Ιούλιο). Ε να τώρα ακούστε το Isotope 420 και πέιτε μου εσείς; Είναι δυνατόν αυτή η κομματάρα να μείνει στα βάθη της παγκόσμιας δισκογραφίας το 2020; Είναι δυνατόν να κατηγοριοποιείται ως τζαζ αυτό το διαμαντάκι; Θα σας πω ένα μυστικό. Η τζαζ πέθανε. Ζήτω η τζαζ! Ε και τι να κάνουμε ρε Άτριχε δηλαδή; Πότε να προλάβουμε να ακούσουμε τόσους δίσκους;

Μουσικός Τσιπουρομεζές #3 _ Invisible Island by Midori Hirano

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσο όμορφο είναι το πιάνο (αν εξαιρέσουμε τον Cecil Taylor); Ο βασιλιάς των μουσικών οργάνων έχει συμμετάσχει σε όλες τις σύγχρονες γεννήσεις νέων ήχων, από το ροκ εν ρολ και την τζαζ , μέχρι την ηλεκτρονική μουσική του 20ου αιώνα και την avant garde και πειραματική μουσικη, το πιανό δεν λείπει ποτέ. Αλλά εκεί που ορθώνεται για να κάτσει στον θρόνο του είναι όταν οι πιανίστες ανοίγουν νέους ορίζοντες “παίζοντας” με το πιάνο τους. H Midori Hirano γεννήθηκε στο Τόκυο αλλά μένει (που αλλού ρε;) στο Βερολίνο. Λέει στο press release του δίσκου: “Invisible Island is a fitting title for an album that seems to exist in a place quietly removed from the problems of the world. It’s playful and imaginative, living in a soundscape filled with exotic fruits that fall from invisible trees.” Και φυσικά ακούγοντας τον δίσκο που περιστρέφεται γύρω από το πιάνο της, το οποίο παίζει με μινιμαλιστικό τρόπο και “απαλά”, μπορείς να το νιώσεις αυτό. Αλλά μπορείς να αφεθείς στους ήχους των πειραγμένων πλήκτρων και των συνθεσάιζερ, και να ξεχάσεις τι λένε οι άλλοι για την μουσικη. Μπορείς να φτιάξεις το δικό σου παραμύθι. Ο δίσκος κυκλοφόρησε πολύ νωρίς, 16 Γενάρη, τότε που ανυποψίαστοι ακόμα τι θα επακολουθήσει, αγκαλιαζόμασταν, ταξιδεύαμε, χορεύαμε συνωστισμένοι, πηγαίναμε σε συναυλίες, φιλιόμασταν στα λεωφορεία. Η εποχή εκείνη φαίνεται τώρα πολύ μακρινή και κάπως “ανέμελη”. Η μουσική της Midori Hirano όμως μας θυμίζει ότι και τότε ακομα ψάχναμε διεξόδους από την καθημερινότητα -έστω και αν αυτή ήταν πιο υποφερτή. Ακούστε προσεκτικά. Σας φιλώ. Α.Π.

Μουσικός Τσιπουρομεζές #2 _ Find the Sun by Deradoorian

Στην αέναη αναζήτηση μου για μουσική που να γιατρεύει τις πληγές και/ή να θέτει σε κίνηση το κορμί μου έπεσα νωρίς το 2020 στην ανακοίνωση του δεύτερου δίσκου της Angel Doradoorian, Find the Sun. Το πρώτο κομμάτι που άκουσα ήταν το (μάλλον και σινγκλ) Saturnine Night και πριν ακόμα εγγραφεί η μουσική του στον μυαλό μου και στον σκληρό μου δίσκο το μοιράστηκα με την συντροφιά του Αγίου με την λεζάντα “ακούστε κομματάρα!” Οι αντιδράσεις βέβαια ήταν ντεκαβλέ για τα δεδομένα του ενθουσιασμού μου και έτσι περίμενα την κυκλοφορία ολόκληρου του δίσκου μόνος μου. Παλιά μόλις μάθαινα από το ραδιόφωνο ή τα περιοδικά ότι έχει κυκλοφορήσει ένας δίσκος έτρεχα στο Μετρόπολις της Πανεπιστημίου με το χαρτζηλίκι μου και τον αγόραζα. Τώρα μία ειδοποίηση στο κινητό με ενημέρωσε ότι μπορώ να έχω τον δίσκο. Έστω και έτσι η Deradoorian δεν απογοήτευσε. Πέρα απ’ο το εκπληκτικό Saturnine Night, που είναι πιο κρύο και από τον θάνατο (όπως έλεγαν και κάποιοι παλιοί έλληνες πάνκιδες), όλος ο δίσκος είναι σκοτεινός και ενδοσκοπικός, με την μουσική να κινείται γύρω από την κιθάρα του Dave Harrington και τα αλά κράουτ ροκ τύμπανα του Samer Ghadry, οι οποίοι κλήθηκαν από την Angel να αυτοσχεδιάσουν πάνω στις ήδη υπάρχουσες συνθέσεις της. Και το κάνουν άψογα αν και κάπως μινιμαλίστικα, συντροφεύοντας ιδανικά την φωνή και τα λόγια της Dearadoorian. To Find the Sun θα ανήκε στην κατηγορία των δίσκων που ταιριάζει με την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που βιώνουμε και το καταφέρνει πολύ καλά αυτό αλλά δημιουργήκε ως μια εξερεύνηση του εαυτού για άλλους λόγους. Εξηγεί η Deradoorian για το Saturnine Night: “What have the artists said about the song? That song alludes to an experience I had with my sister, exactly three years before my retreat [her Vipassana meditation retreat, check out the interview linked below]. Almost exactly four years ago… I had this really intense psychedelic experience that led to a very dark kind of ego death. Not one that felt peaceful or liberating. Coming out of it, I was really scared. It took me three whole years, plus that meditation experience, to heal from that. It was crazy. My concept of myself was completely shattered. I had a loss of awareness of time, whatever reality we live in, to such an extent that I didn’t feel like I was inside my own body any more. Or my identity. It was the first time I asked myself who or what I was. I had never asked myself that question before. It was a really magnified way of looking at your ego and how much it creates your current reality. And how much it can confine you. And when you actually stray from it, it can be horrifying. Because you don’t have any control. “Saturnine Night” is more breaking with the concept of the self. – Deradoorian, Under The Radar