Design a site like this with WordPress.com
Get started

Μουσικός Τσιπουρομεζές #4 _ Tour beats vol. 1 by Anteloper

Λοιπόν, ποιος είναι ο Άτριχος Πίθηκος και τί έχει πάθει με την International Anthem φέτος; Δεν έχει σημασία, η International Anthem είναι η δισκογραφική της χρονιάς για το 2020 και θα το αποδείξω σε επόμενους δίσκους (ή το έχω κάνει ήδη;) Οι Anteloper όμως είναι ίσως το λιγότερο ακουσμένο γκρουπ της εταιρείας φέτος και δεν ξέρω γιατί. Η Jaimie Brach και ο Jason Nazary μάζεψαν τα αναλογικά και ψηφιακά οργανάκια τους (τρομπέτα, σύνθια, drum machine, delay/looper pedal, auxiliary percussion) και μπήκαν στο στούντιο το 2019 χωρίς υποψία σύνθεσης. Βγήκαν από το στούντιο, έκαναν μια περιοδεία στην Αμερική και κυκλοφόρησαν (Φθινόπωρο του 2019) μία κασέτα με την μουσική τους. Η International Anthem αποφάσισε να κυκλοφορήσει την κασέτα σε ψηφιακή μορφή και σε βινύλιο το 2020 (Ιούλιο). Ε να τώρα ακούστε το Isotope 420 και πέιτε μου εσείς; Είναι δυνατόν αυτή η κομματάρα να μείνει στα βάθη της παγκόσμιας δισκογραφίας το 2020; Είναι δυνατόν να κατηγοριοποιείται ως τζαζ αυτό το διαμαντάκι; Θα σας πω ένα μυστικό. Η τζαζ πέθανε. Ζήτω η τζαζ! Ε και τι να κάνουμε ρε Άτριχε δηλαδή; Πότε να προλάβουμε να ακούσουμε τόσους δίσκους;

Μουσικός Τσιπουρομεζές #2 _ Find the Sun by Deradoorian

Στην αέναη αναζήτηση μου για μουσική που να γιατρεύει τις πληγές και/ή να θέτει σε κίνηση το κορμί μου έπεσα νωρίς το 2020 στην ανακοίνωση του δεύτερου δίσκου της Angel Doradoorian, Find the Sun. Το πρώτο κομμάτι που άκουσα ήταν το (μάλλον και σινγκλ) Saturnine Night και πριν ακόμα εγγραφεί η μουσική του στον μυαλό μου και στον σκληρό μου δίσκο το μοιράστηκα με την συντροφιά του Αγίου με την λεζάντα “ακούστε κομματάρα!” Οι αντιδράσεις βέβαια ήταν ντεκαβλέ για τα δεδομένα του ενθουσιασμού μου και έτσι περίμενα την κυκλοφορία ολόκληρου του δίσκου μόνος μου. Παλιά μόλις μάθαινα από το ραδιόφωνο ή τα περιοδικά ότι έχει κυκλοφορήσει ένας δίσκος έτρεχα στο Μετρόπολις της Πανεπιστημίου με το χαρτζηλίκι μου και τον αγόραζα. Τώρα μία ειδοποίηση στο κινητό με ενημέρωσε ότι μπορώ να έχω τον δίσκο. Έστω και έτσι η Deradoorian δεν απογοήτευσε. Πέρα απ’ο το εκπληκτικό Saturnine Night, που είναι πιο κρύο και από τον θάνατο (όπως έλεγαν και κάποιοι παλιοί έλληνες πάνκιδες), όλος ο δίσκος είναι σκοτεινός και ενδοσκοπικός, με την μουσική να κινείται γύρω από την κιθάρα του Dave Harrington και τα αλά κράουτ ροκ τύμπανα του Samer Ghadry, οι οποίοι κλήθηκαν από την Angel να αυτοσχεδιάσουν πάνω στις ήδη υπάρχουσες συνθέσεις της. Και το κάνουν άψογα αν και κάπως μινιμαλίστικα, συντροφεύοντας ιδανικά την φωνή και τα λόγια της Dearadoorian. To Find the Sun θα ανήκε στην κατηγορία των δίσκων που ταιριάζει με την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που βιώνουμε και το καταφέρνει πολύ καλά αυτό αλλά δημιουργήκε ως μια εξερεύνηση του εαυτού για άλλους λόγους. Εξηγεί η Deradoorian για το Saturnine Night: “What have the artists said about the song? That song alludes to an experience I had with my sister, exactly three years before my retreat [her Vipassana meditation retreat, check out the interview linked below]. Almost exactly four years ago… I had this really intense psychedelic experience that led to a very dark kind of ego death. Not one that felt peaceful or liberating. Coming out of it, I was really scared. It took me three whole years, plus that meditation experience, to heal from that. It was crazy. My concept of myself was completely shattered. I had a loss of awareness of time, whatever reality we live in, to such an extent that I didn’t feel like I was inside my own body any more. Or my identity. It was the first time I asked myself who or what I was. I had never asked myself that question before. It was a really magnified way of looking at your ego and how much it creates your current reality. And how much it can confine you. And when you actually stray from it, it can be horrifying. Because you don’t have any control. “Saturnine Night” is more breaking with the concept of the self. – Deradoorian, Under The Radar

Μη Αντιστρεπτός Εναγκαλισμός

Ο δίσκος που μου έμαθε την International Anthem και με έσπρωξε να κάνω αυτό εδώ το αφιέρωμα στο #ΆγιοΤσιπουρακι ήταν ο πρώτος και ομώνυμος των Irreversible Entanglements που κυκλοφόρησε το 2017. Τον άκουσα πρώτη φορά στην εκπομπή του Giles Peterson στο BBC radio 6music1 (κάθε Σάββατο στις 5μμ ώρα Ελλάδας) από όπου παίρνω περίπου το ένα τρίτο των μουσικών που ακούω -από σύγχρονη τζαζ μέχρι idm και calypso. Κανονικά ο συνδυασμός free jazz και (political) spoken word θα μου έκανε τρομερή εντύπωση -θετική φυσικά. Αλλά ο αγαπημένος μου τζαζίστας – και ο μοναδικός θρύλος της τζαζ που έχω δει ζωντανά – είναι ο Archie Shepp, και όλοι ξέρουμε τι έχει κάνει με την free jazz (ως μαθητής του Coltrane) και την απαγγελία στρατευμένων λόγων. Τι; Δεν ξέρουμε όλοι; Ας πω μόνο ότι το 2020 ο Shepp κυκλοφόρησε δίσκο μαζί με τον ράπερ Raw Poetic και τον producer Damu the Fudgemunk, το Ocean Bridges2, στον οποίο εκτός από το γνωστό μείγμα τζαζ και χιπ χοπ, υπάρχουν και μερικά κομμάτια που ονομάζονται Professor Shepp’s Agenda και ενώ η μπάντα παίζει ο κύριος Shepp μιλάει. Θα μου πουν τώρα οι γνωστοί μου ότι “πάλι τα κατάφερες και μιλάς για τον Archie Shepp” και θα έχουν και δίκιο. Παρότι οι Irreversible Entanglement χρωστάνε πολλά στον θρύλο της free jazz και ακούραστο ακτιβιστή της μαύρης κοινότητας, ο ήχος τους και ο τρόπος που παίζουν και απαγγέλουν είναι διαφορετικός, ίσως, να πω την βλακεία μου, πιο σύγχρονος.

Οι μουσικοί που απαρτίζουν τους Irreversible Entanglement δεν είναι τίποτα φτασμένοι τζαζίστες όπως μερικοί μουσικοί που ηχογραφούν στην International Anthem (Jeff Taylor, Rob Mazurek etc) όμως τα βιογραφικά τους είναι γεμάτα σπουδές και κυρίως συνεργασίες σε αρκετούς δίσκους των 2010s. Ο μπασίστας Luke Stewart3 μάλιστα έχει παίξει ακουστικό και ηλεκτρικό μπάσο στο Ocean Bridges, δίπλα στον Shepp! Ο ντράμερ Tcheser Holmes και ο τρομπετίστας Aquiles Navarro4, και οι δύο με ρίζες από τον Παναμά, συναντήθηκαν κατά την διάρκεια των σπουδών τους στην Βοστώνη το 2008 και από τότε ξεκίνησαν να παίζουν μαζί ένα μείγμα free jazz με λάτιν τζαζ επιρροές και ηλεκτρονική μουσική. Μέσα στο 2020 κυκλοφόρησαν και το πρώτο τους δίσκο (Heritage of the Invisible II5) στην International Anthem! Επόμενος, ο σαξοφωνίστας, συνθέτης και συγγραφέας Keir Neuringer. Οι ιδιότητες του τα λένε όλα. Η δισκογραφία του ξεκινάει το 2010 με το Unison δίπλα στον πολωνό τσελίστα/μπασίστα Rafał Mazur αλλά η εργογραφία του επεκτείνεται στο 1995, με διάφορες κλασικές συνθέσεις και μουσική για installation6. Τέλος, έχουμε την Camae Ayewa ή αλλιώς Moor Mother7, την ιέρεια που ένωσε τις διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες των παραπάνω μουσικών και δίνει στην μπάντα το σπαρκ που λέμε και εδώ στην Καρδίτσα, τον πολιτικό λόγο / ποίηση. Αν γράψω για την Camae θα την υποτιμήσω τουλάχιστον. Την χαρακτήρισα ιέρεια γιατί οι ιδιότητες της ως καλλιτέχνιδας είναι πολλές και σε όλες σχεδόν είναι κορυφαία. Θα πω μόνο ότι ίδρυσε την καλλιτεχνική κολεκτίβα Black Quantum Futurism (BQF) με τον Rasheedah Phillips, κατά την οποία η κβαντομηχανική αντίληψη του χωροχρόνου, της αιτιότητας και των αλληλεπιδράσεων είναι πιο κοντά στις αφροκεντρικές αντιλήψεις των ίδιων φαινομένων παρά με τις δυτικές, και μεθοδολογίες που φέρνουν κοντά τις δύο πρώτες μπορούν να συγκρουστούν με τις ευρωκεντρικές και αποικιακές αντιλήψεις της πραγματικότητας!

Η κβαντική διεμπλοκή (σύζευξη/εναγκαλισμός) είναι το φαινόμενο, κατά το οποίο δύο σωματίδια ή ομάδες σωματιδίων που δημιουργούνται μαζί ή αλληλεπιδρούν συνενώνοντας τις κυματοσυναρτήσεις τους και μένουν σε κατάσταση διεμπλοκής μεταξύ τους, ασχέτως του χώρου που μεσολαβεί πλέον από το ένα στο άλλο. Αν σταλεί το ένα από τα δύο στο άλλο άκρο του σύμπαντος και συμβεί κάτι σε οποιοδήποτε από τα δύο, το άλλο αντιδρά ακαριαία. Έτσι, δίνω την δική μου εξήγηση στην ονομασία της μπάντας που σημαίνει χοντρικά Μη Αντιστρεπτή Σύζευξη (διεμπλοκή ή εναγκαλισμός -ότι σας ακούγεται καλύτερο)! Νομίζω ότι η κβαντική αντίληψη εξηγεί κατά πολύ και την μουσική που παράγουν οι Irreversible Entanglements σε συμφωνία με τις αντιλήψεις της Moor Mother και της BQF. Όμως, η free jazz υπάρχει ήδη από τότε που ο Ornette Coleman πρωτόπαιξε το πλαστικό του σαξόφωνο ή ο Κολτρέιν κυκλοφόρησε το Ascension, τι μαλακίες μας λες;! Δύσκολα πράγματα ακόμα και για τους ειδικούς πόσο μάλλον για εμένα τον ερασιτέχνη. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ήδη από τις αρχές της μουσικής τζαζ στην Νέα Ορλεάνη, η αντίληψη ότι η τέχνη είναι μόνο …τέχνη έχει σταματήσει με βιάιο τρόπο. Κάθε επανάσταση στην τζαζ της Αμερικής δεν έγινε για να παίξουμε κάτι διαφορετικό ή πιο ωραίο αλλά για βαθύτερα κοινωνικά αίτια. Η τζαζ γεννήθηκε από την νοσταλγία των αφρικανών δούλων για τα τύμπανα και τους ρυθμούς της Δυτικής Αφρικής, ο Μπερντ και ο Ντιζ δεν ξεκίνησαν να παίζουν be bop για να κάνουν φιγούρα αλλά γιατί δεν ήθελαν να παίζουν μουσικοί για τους λευκούς αφέντες, το hard bop γεννήθηκε στην ταραχώδη δεκαετία του 1960 από την ανάγκη των μουσικών να απομακρυνθούν από την δυτικοποίηση της κουλ τζαζ και την επαναφορά της “μαυρίλας” στην μουσική ενώ τέλος η free jazz χρησιμοποιήθηκε σαν μέσο διαμαρτυρίας τόσο στα πλαίσια της τέχνης (τσατίζοντας τον Μάιλς!) όσο και στην κοινωνία.

Οι Irreversible Entanglements είναι ένα όχημα μουσικό και πολιτικό, οι μουσικοί που απαρτίζουν την μπάντα δημιουργούν ήχους σχεδόν πρωτόγνωρους, όμως είναι αυτός ο μη αντιστρεπτός εναγκαλισμός με την πολιτική (όσο δεν πάει!) ποίηση της Moor Mother που κάνει το όλο εγχείρημα αδιανόητα υπέροχο στα αυτιά μου! Ο δίσκος όχι μόνο έχει συνθέσεις και δεν είναι αυτοσχεδιασμός, όχι μόνο αυτά που παίζουν οι μουσικοί και απαγγέλει η ποιήτρια δεν είναι τυχαία αλλά βάζει υποψηφιότητα για καλύτερος δίσκος της χρονιάς παρότι “δεν ακούγεται” από την πλειοψηφία των ανθρώπων. Αυτό που κάνουν οι Irreversible Entanglements μοιάζει να να έχει το ένα του πόδι στις free jazz ονειρώξεις του Archie Shepp της δεκαετίας του 1970 αλλά με το άλλο πόδι πατάει γερά στο μέλλον. Άσχετα αν μπορεί η κολεκτίβα της Moor Mother να καταφέρει τον στόχο της να συνδέσει την πραγματικότητα με την αφροκεντρική αντίληψη και την κβαντομηχανική, το Who sent you? θα το ακούμε στο μέλλον, όχι σαν jazz standard, αλλά σαν δισκάρα που δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε την εποχή που βγήκε. Καλή ακρόαση.

The beat scientist

Ο Makaya McCraven γεννήθηκε στο Παρίσι από γονείς μουσικούς (ο πατέρας του επίσης ντράμερ) και μεγάλωσε και σπούδασε στην Μασαχουσέτη. Δεν τελείωσε ποτέ τις μουσικές σπουδές του και τελικά μετακόμισε το 2007 στο Σικάγο, όπου βρήκε ανοιχτή την αγκαλιά της – γνωστής μας πλέον – εκεί μουσικής σκηνής τζαζ/αυτοσχεδιασμού.<br>Μετά από μερικές mixtape το 2015 κυκλοφόρησε το εξαιρετικό In the moment (στο οποίο συμμετέχει και ο Τζεφ Πάρκερ, ένας από τους πρώτους φίλος που έκανε ο Μακάγια στο Σικάγο) ενώ το 2018 κυκλοφορεί το δίπλα απολαυστικό Universal Beings (αμφότερα στην International Anthem). Νωρίτερα το 2020, επαναπροσδιόρισε τον δίσκο I’m new here του θρυλικού Gil Scott Heron στην 10η επέτειο (We’re new again, XL recordings).<br>Ακούγοντας για πρώτη φορά ηχογραφήσεις του McCraven έμεινα με το στόμα ανοιχτό από την δύναμη των λάιβ αυτοσχεδιασμών αλλά μου έπεσε το σαγόνι όταν έμαθα την τεχνική μίξης/δημιουργίας των δίσκων του. Οι ζωντανές ηχογραφήσεις του Universal Beings και του Universal Beings E & F sides (2020, International Anthem) έγιναν σε 4 πόλεις, Νέα Υόρκη, Σικάγο, Λονδίνο και Λος Άντζελες. Ποτέ δεν θα μάθουμε πώς ήταν εκείνες οι βραδιές παρότι μπορείς να ακούσεις το κοινό να ενθουσιάζεται, γιατί ο McCraven παίρνει στιγμές των συνθέσεων και τις κάνει λούπες μέσα στο ίδιο ή σε άλλα κομμάτια, κόβει από εδώ, τοποθετεί εκεί. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει αλλά δεν είναι ο πρώτος που χρησιμοποιεί αυτή την τεχνική στις πολυρυθμικές, τζαζ φιούζιον συνθέσεις του. Παρόμοια τεχνάσματα χρησιμοποίησαν ο Teo Macero και ο Miles Davis στο Bitches Brew και σε επόμενους δίσκους. To Universal Beings είναι ένας διπλός απολαυστικός τζαζ δίσκος. Το Universal Beings E & F sides ξεκίνησε σαν το σάουντρακ του ντοκιμαντέρ που γύρισε ο Mark Pallman από τις συναυλίες στις 4 πόλεις της Αμερικής, όμως φαίνεται ότι εκείνες οι ζωντανές εμφανίσεις είχαν λίγο ψωμί ακόμα και έτσι, αν και το Universal Beings E & F φέρει το όνομα του προκατόχου του, είναι ένας δίσκος που πρέπει να ακούσουμε και κυκλοφορεί – που αλλού; – στην International Anthem.Ο Makaya McCraven γεννήθηκε στο Παρίσι από γονείς μουσικούς (ο πατέρας του επίσης ντράμερ) και μεγάλωσε και σπούδασε στην Μασαχουσέτη. Δεν τελείωσε ποτέ τις μουσικές σπουδές του και τελικά μετακόμισε το 2007 στο Σικάγο, όπου βρήκε ανοιχτή την αγκαλιά της – γνωστής μας πλέον – εκεί μουσικής σκηνής τζαζ/αυτοσχεδιασμού.
Μετά από μερικές mixtape το 2015 κυκλοφόρησε το εξαιρετικό In the moment (στο οποίο συμμετέχει και ο Τζεφ Πάρκερ, ένας από τους πρώτους φίλος που έκανε ο Μακάγια στο Σικάγο) ενώ το 2018 κυκλοφορεί το δίπλα απολαυστικό Universal Beings (αμφότερα στην International Anthem). Νωρίτερα το 2020, επαναπροσδιόρισε τον δίσκο I’m new here του θρυλικού Gil Scott Heron στην 10η επέτειο (We’re new again, XL recordings).
Ακούγοντας για πρώτη φορά ηχογραφήσεις του McCraven έμεινα με το στόμα ανοιχτό από την δύναμη των λάιβ αυτοσχεδιασμών αλλά μου έπεσε το σαγόνι όταν έμαθα την τεχνική μίξης/δημιουργίας των δίσκων του. Οι ζωντανές ηχογραφήσεις του Universal Beings και του Universal Beings E & F sides (2020, International Anthem) έγιναν σε 4 πόλεις, Νέα Υόρκη, Σικάγο, Λονδίνο και Λος Άντζελες. Ποτέ δεν θα μάθουμε πώς ήταν εκείνες οι βραδιές παρότι μπορείς να ακούσεις το κοινό να ενθουσιάζεται, γιατί ο McCraven παίρνει στιγμές των συνθέσεων και τις κάνει λούπες μέσα στο ίδιο ή σε άλλα κομμάτια, κόβει από εδώ, τοποθετεί εκεί. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει αλλά δεν είναι ο πρώτος που χρησιμοποιεί αυτή την τεχνική στις πολυρυθμικές, τζαζ φιούζιον συνθέσεις του. Παρόμοια τεχνάσματα χρησιμοποίησαν ο Teo Macero και ο Miles Davis στο Bitches Brew και σε επόμενους δίσκους. To Universal Beings είναι ένας διπλός απολαυστικός τζαζ δίσκος. Το Universal Beings E & F sides ξεκίνησε σαν το σάουντρακ του ντοκιμαντέρ που γύρισε ο Mark Pallman από τις συναυλίες στις 4 πόλεις της Αμερικής, όμως φαίνεται ότι εκείνες οι ζωντανές εμφανίσεις είχαν λίγο ψωμί ακόμα και έτσι, αν και το Universal Beings E & F φέρει το όνομα του προκατόχου του, είναι ένας δίσκος που πρέπει να ακούσουμε και κυκλοφορεί – που αλλού; – στην International Anthem.

Drummer Makaya McCraven, The ‘Beat Scientist,’ Talks About His New Album: https://www.npr.org/2020/07/30/896825879/drummer-makaya-mccraven-the-beat-scientist-talks-about-his-new-album