Design a site like this with WordPress.com
Get started

Μουσικός Τσιπουρομεζές #4 _ Tour beats vol. 1 by Anteloper

Λοιπόν, ποιος είναι ο Άτριχος Πίθηκος και τί έχει πάθει με την International Anthem φέτος; Δεν έχει σημασία, η International Anthem είναι η δισκογραφική της χρονιάς για το 2020 και θα το αποδείξω σε επόμενους δίσκους (ή το έχω κάνει ήδη;) Οι Anteloper όμως είναι ίσως το λιγότερο ακουσμένο γκρουπ της εταιρείας φέτος και δεν ξέρω γιατί. Η Jaimie Brach και ο Jason Nazary μάζεψαν τα αναλογικά και ψηφιακά οργανάκια τους (τρομπέτα, σύνθια, drum machine, delay/looper pedal, auxiliary percussion) και μπήκαν στο στούντιο το 2019 χωρίς υποψία σύνθεσης. Βγήκαν από το στούντιο, έκαναν μια περιοδεία στην Αμερική και κυκλοφόρησαν (Φθινόπωρο του 2019) μία κασέτα με την μουσική τους. Η International Anthem αποφάσισε να κυκλοφορήσει την κασέτα σε ψηφιακή μορφή και σε βινύλιο το 2020 (Ιούλιο). Ε να τώρα ακούστε το Isotope 420 και πέιτε μου εσείς; Είναι δυνατόν αυτή η κομματάρα να μείνει στα βάθη της παγκόσμιας δισκογραφίας το 2020; Είναι δυνατόν να κατηγοριοποιείται ως τζαζ αυτό το διαμαντάκι; Θα σας πω ένα μυστικό. Η τζαζ πέθανε. Ζήτω η τζαζ! Ε και τι να κάνουμε ρε Άτριχε δηλαδή; Πότε να προλάβουμε να ακούσουμε τόσους δίσκους;

Μη Αντιστρεπτός Εναγκαλισμός

Ο δίσκος που μου έμαθε την International Anthem και με έσπρωξε να κάνω αυτό εδώ το αφιέρωμα στο #ΆγιοΤσιπουρακι ήταν ο πρώτος και ομώνυμος των Irreversible Entanglements που κυκλοφόρησε το 2017. Τον άκουσα πρώτη φορά στην εκπομπή του Giles Peterson στο BBC radio 6music1 (κάθε Σάββατο στις 5μμ ώρα Ελλάδας) από όπου παίρνω περίπου το ένα τρίτο των μουσικών που ακούω -από σύγχρονη τζαζ μέχρι idm και calypso. Κανονικά ο συνδυασμός free jazz και (political) spoken word θα μου έκανε τρομερή εντύπωση -θετική φυσικά. Αλλά ο αγαπημένος μου τζαζίστας – και ο μοναδικός θρύλος της τζαζ που έχω δει ζωντανά – είναι ο Archie Shepp, και όλοι ξέρουμε τι έχει κάνει με την free jazz (ως μαθητής του Coltrane) και την απαγγελία στρατευμένων λόγων. Τι; Δεν ξέρουμε όλοι; Ας πω μόνο ότι το 2020 ο Shepp κυκλοφόρησε δίσκο μαζί με τον ράπερ Raw Poetic και τον producer Damu the Fudgemunk, το Ocean Bridges2, στον οποίο εκτός από το γνωστό μείγμα τζαζ και χιπ χοπ, υπάρχουν και μερικά κομμάτια που ονομάζονται Professor Shepp’s Agenda και ενώ η μπάντα παίζει ο κύριος Shepp μιλάει. Θα μου πουν τώρα οι γνωστοί μου ότι “πάλι τα κατάφερες και μιλάς για τον Archie Shepp” και θα έχουν και δίκιο. Παρότι οι Irreversible Entanglement χρωστάνε πολλά στον θρύλο της free jazz και ακούραστο ακτιβιστή της μαύρης κοινότητας, ο ήχος τους και ο τρόπος που παίζουν και απαγγέλουν είναι διαφορετικός, ίσως, να πω την βλακεία μου, πιο σύγχρονος.

Οι μουσικοί που απαρτίζουν τους Irreversible Entanglement δεν είναι τίποτα φτασμένοι τζαζίστες όπως μερικοί μουσικοί που ηχογραφούν στην International Anthem (Jeff Taylor, Rob Mazurek etc) όμως τα βιογραφικά τους είναι γεμάτα σπουδές και κυρίως συνεργασίες σε αρκετούς δίσκους των 2010s. Ο μπασίστας Luke Stewart3 μάλιστα έχει παίξει ακουστικό και ηλεκτρικό μπάσο στο Ocean Bridges, δίπλα στον Shepp! Ο ντράμερ Tcheser Holmes και ο τρομπετίστας Aquiles Navarro4, και οι δύο με ρίζες από τον Παναμά, συναντήθηκαν κατά την διάρκεια των σπουδών τους στην Βοστώνη το 2008 και από τότε ξεκίνησαν να παίζουν μαζί ένα μείγμα free jazz με λάτιν τζαζ επιρροές και ηλεκτρονική μουσική. Μέσα στο 2020 κυκλοφόρησαν και το πρώτο τους δίσκο (Heritage of the Invisible II5) στην International Anthem! Επόμενος, ο σαξοφωνίστας, συνθέτης και συγγραφέας Keir Neuringer. Οι ιδιότητες του τα λένε όλα. Η δισκογραφία του ξεκινάει το 2010 με το Unison δίπλα στον πολωνό τσελίστα/μπασίστα Rafał Mazur αλλά η εργογραφία του επεκτείνεται στο 1995, με διάφορες κλασικές συνθέσεις και μουσική για installation6. Τέλος, έχουμε την Camae Ayewa ή αλλιώς Moor Mother7, την ιέρεια που ένωσε τις διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες των παραπάνω μουσικών και δίνει στην μπάντα το σπαρκ που λέμε και εδώ στην Καρδίτσα, τον πολιτικό λόγο / ποίηση. Αν γράψω για την Camae θα την υποτιμήσω τουλάχιστον. Την χαρακτήρισα ιέρεια γιατί οι ιδιότητες της ως καλλιτέχνιδας είναι πολλές και σε όλες σχεδόν είναι κορυφαία. Θα πω μόνο ότι ίδρυσε την καλλιτεχνική κολεκτίβα Black Quantum Futurism (BQF) με τον Rasheedah Phillips, κατά την οποία η κβαντομηχανική αντίληψη του χωροχρόνου, της αιτιότητας και των αλληλεπιδράσεων είναι πιο κοντά στις αφροκεντρικές αντιλήψεις των ίδιων φαινομένων παρά με τις δυτικές, και μεθοδολογίες που φέρνουν κοντά τις δύο πρώτες μπορούν να συγκρουστούν με τις ευρωκεντρικές και αποικιακές αντιλήψεις της πραγματικότητας!

Η κβαντική διεμπλοκή (σύζευξη/εναγκαλισμός) είναι το φαινόμενο, κατά το οποίο δύο σωματίδια ή ομάδες σωματιδίων που δημιουργούνται μαζί ή αλληλεπιδρούν συνενώνοντας τις κυματοσυναρτήσεις τους και μένουν σε κατάσταση διεμπλοκής μεταξύ τους, ασχέτως του χώρου που μεσολαβεί πλέον από το ένα στο άλλο. Αν σταλεί το ένα από τα δύο στο άλλο άκρο του σύμπαντος και συμβεί κάτι σε οποιοδήποτε από τα δύο, το άλλο αντιδρά ακαριαία. Έτσι, δίνω την δική μου εξήγηση στην ονομασία της μπάντας που σημαίνει χοντρικά Μη Αντιστρεπτή Σύζευξη (διεμπλοκή ή εναγκαλισμός -ότι σας ακούγεται καλύτερο)! Νομίζω ότι η κβαντική αντίληψη εξηγεί κατά πολύ και την μουσική που παράγουν οι Irreversible Entanglements σε συμφωνία με τις αντιλήψεις της Moor Mother και της BQF. Όμως, η free jazz υπάρχει ήδη από τότε που ο Ornette Coleman πρωτόπαιξε το πλαστικό του σαξόφωνο ή ο Κολτρέιν κυκλοφόρησε το Ascension, τι μαλακίες μας λες;! Δύσκολα πράγματα ακόμα και για τους ειδικούς πόσο μάλλον για εμένα τον ερασιτέχνη. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ήδη από τις αρχές της μουσικής τζαζ στην Νέα Ορλεάνη, η αντίληψη ότι η τέχνη είναι μόνο …τέχνη έχει σταματήσει με βιάιο τρόπο. Κάθε επανάσταση στην τζαζ της Αμερικής δεν έγινε για να παίξουμε κάτι διαφορετικό ή πιο ωραίο αλλά για βαθύτερα κοινωνικά αίτια. Η τζαζ γεννήθηκε από την νοσταλγία των αφρικανών δούλων για τα τύμπανα και τους ρυθμούς της Δυτικής Αφρικής, ο Μπερντ και ο Ντιζ δεν ξεκίνησαν να παίζουν be bop για να κάνουν φιγούρα αλλά γιατί δεν ήθελαν να παίζουν μουσικοί για τους λευκούς αφέντες, το hard bop γεννήθηκε στην ταραχώδη δεκαετία του 1960 από την ανάγκη των μουσικών να απομακρυνθούν από την δυτικοποίηση της κουλ τζαζ και την επαναφορά της “μαυρίλας” στην μουσική ενώ τέλος η free jazz χρησιμοποιήθηκε σαν μέσο διαμαρτυρίας τόσο στα πλαίσια της τέχνης (τσατίζοντας τον Μάιλς!) όσο και στην κοινωνία.

Οι Irreversible Entanglements είναι ένα όχημα μουσικό και πολιτικό, οι μουσικοί που απαρτίζουν την μπάντα δημιουργούν ήχους σχεδόν πρωτόγνωρους, όμως είναι αυτός ο μη αντιστρεπτός εναγκαλισμός με την πολιτική (όσο δεν πάει!) ποίηση της Moor Mother που κάνει το όλο εγχείρημα αδιανόητα υπέροχο στα αυτιά μου! Ο δίσκος όχι μόνο έχει συνθέσεις και δεν είναι αυτοσχεδιασμός, όχι μόνο αυτά που παίζουν οι μουσικοί και απαγγέλει η ποιήτρια δεν είναι τυχαία αλλά βάζει υποψηφιότητα για καλύτερος δίσκος της χρονιάς παρότι “δεν ακούγεται” από την πλειοψηφία των ανθρώπων. Αυτό που κάνουν οι Irreversible Entanglements μοιάζει να να έχει το ένα του πόδι στις free jazz ονειρώξεις του Archie Shepp της δεκαετίας του 1970 αλλά με το άλλο πόδι πατάει γερά στο μέλλον. Άσχετα αν μπορεί η κολεκτίβα της Moor Mother να καταφέρει τον στόχο της να συνδέσει την πραγματικότητα με την αφροκεντρική αντίληψη και την κβαντομηχανική, το Who sent you? θα το ακούμε στο μέλλον, όχι σαν jazz standard, αλλά σαν δισκάρα που δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε την εποχή που βγήκε. Καλή ακρόαση.

The beat scientist

Ο Makaya McCraven γεννήθηκε στο Παρίσι από γονείς μουσικούς (ο πατέρας του επίσης ντράμερ) και μεγάλωσε και σπούδασε στην Μασαχουσέτη. Δεν τελείωσε ποτέ τις μουσικές σπουδές του και τελικά μετακόμισε το 2007 στο Σικάγο, όπου βρήκε ανοιχτή την αγκαλιά της – γνωστής μας πλέον – εκεί μουσικής σκηνής τζαζ/αυτοσχεδιασμού.<br>Μετά από μερικές mixtape το 2015 κυκλοφόρησε το εξαιρετικό In the moment (στο οποίο συμμετέχει και ο Τζεφ Πάρκερ, ένας από τους πρώτους φίλος που έκανε ο Μακάγια στο Σικάγο) ενώ το 2018 κυκλοφορεί το δίπλα απολαυστικό Universal Beings (αμφότερα στην International Anthem). Νωρίτερα το 2020, επαναπροσδιόρισε τον δίσκο I’m new here του θρυλικού Gil Scott Heron στην 10η επέτειο (We’re new again, XL recordings).<br>Ακούγοντας για πρώτη φορά ηχογραφήσεις του McCraven έμεινα με το στόμα ανοιχτό από την δύναμη των λάιβ αυτοσχεδιασμών αλλά μου έπεσε το σαγόνι όταν έμαθα την τεχνική μίξης/δημιουργίας των δίσκων του. Οι ζωντανές ηχογραφήσεις του Universal Beings και του Universal Beings E & F sides (2020, International Anthem) έγιναν σε 4 πόλεις, Νέα Υόρκη, Σικάγο, Λονδίνο και Λος Άντζελες. Ποτέ δεν θα μάθουμε πώς ήταν εκείνες οι βραδιές παρότι μπορείς να ακούσεις το κοινό να ενθουσιάζεται, γιατί ο McCraven παίρνει στιγμές των συνθέσεων και τις κάνει λούπες μέσα στο ίδιο ή σε άλλα κομμάτια, κόβει από εδώ, τοποθετεί εκεί. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει αλλά δεν είναι ο πρώτος που χρησιμοποιεί αυτή την τεχνική στις πολυρυθμικές, τζαζ φιούζιον συνθέσεις του. Παρόμοια τεχνάσματα χρησιμοποίησαν ο Teo Macero και ο Miles Davis στο Bitches Brew και σε επόμενους δίσκους. To Universal Beings είναι ένας διπλός απολαυστικός τζαζ δίσκος. Το Universal Beings E & F sides ξεκίνησε σαν το σάουντρακ του ντοκιμαντέρ που γύρισε ο Mark Pallman από τις συναυλίες στις 4 πόλεις της Αμερικής, όμως φαίνεται ότι εκείνες οι ζωντανές εμφανίσεις είχαν λίγο ψωμί ακόμα και έτσι, αν και το Universal Beings E & F φέρει το όνομα του προκατόχου του, είναι ένας δίσκος που πρέπει να ακούσουμε και κυκλοφορεί – που αλλού; – στην International Anthem.Ο Makaya McCraven γεννήθηκε στο Παρίσι από γονείς μουσικούς (ο πατέρας του επίσης ντράμερ) και μεγάλωσε και σπούδασε στην Μασαχουσέτη. Δεν τελείωσε ποτέ τις μουσικές σπουδές του και τελικά μετακόμισε το 2007 στο Σικάγο, όπου βρήκε ανοιχτή την αγκαλιά της – γνωστής μας πλέον – εκεί μουσικής σκηνής τζαζ/αυτοσχεδιασμού.
Μετά από μερικές mixtape το 2015 κυκλοφόρησε το εξαιρετικό In the moment (στο οποίο συμμετέχει και ο Τζεφ Πάρκερ, ένας από τους πρώτους φίλος που έκανε ο Μακάγια στο Σικάγο) ενώ το 2018 κυκλοφορεί το δίπλα απολαυστικό Universal Beings (αμφότερα στην International Anthem). Νωρίτερα το 2020, επαναπροσδιόρισε τον δίσκο I’m new here του θρυλικού Gil Scott Heron στην 10η επέτειο (We’re new again, XL recordings).
Ακούγοντας για πρώτη φορά ηχογραφήσεις του McCraven έμεινα με το στόμα ανοιχτό από την δύναμη των λάιβ αυτοσχεδιασμών αλλά μου έπεσε το σαγόνι όταν έμαθα την τεχνική μίξης/δημιουργίας των δίσκων του. Οι ζωντανές ηχογραφήσεις του Universal Beings και του Universal Beings E & F sides (2020, International Anthem) έγιναν σε 4 πόλεις, Νέα Υόρκη, Σικάγο, Λονδίνο και Λος Άντζελες. Ποτέ δεν θα μάθουμε πώς ήταν εκείνες οι βραδιές παρότι μπορείς να ακούσεις το κοινό να ενθουσιάζεται, γιατί ο McCraven παίρνει στιγμές των συνθέσεων και τις κάνει λούπες μέσα στο ίδιο ή σε άλλα κομμάτια, κόβει από εδώ, τοποθετεί εκεί. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει αλλά δεν είναι ο πρώτος που χρησιμοποιεί αυτή την τεχνική στις πολυρυθμικές, τζαζ φιούζιον συνθέσεις του. Παρόμοια τεχνάσματα χρησιμοποίησαν ο Teo Macero και ο Miles Davis στο Bitches Brew και σε επόμενους δίσκους. To Universal Beings είναι ένας διπλός απολαυστικός τζαζ δίσκος. Το Universal Beings E & F sides ξεκίνησε σαν το σάουντρακ του ντοκιμαντέρ που γύρισε ο Mark Pallman από τις συναυλίες στις 4 πόλεις της Αμερικής, όμως φαίνεται ότι εκείνες οι ζωντανές εμφανίσεις είχαν λίγο ψωμί ακόμα και έτσι, αν και το Universal Beings E & F φέρει το όνομα του προκατόχου του, είναι ένας δίσκος που πρέπει να ακούσουμε και κυκλοφορεί – που αλλού; – στην International Anthem.

Drummer Makaya McCraven, The ‘Beat Scientist,’ Talks About His New Album: https://www.npr.org/2020/07/30/896825879/drummer-makaya-mccraven-the-beat-scientist-talks-about-his-new-album

Jeff Parker’s Suite for Max Brown

Ο Τζεφ Πάρκερ είναι γνωστός εμάς τους ποστ ροκάδες λόγω της συμμετοχής του στους Tortoise από το TNT και μετά. Αυτό που δεν είναι γνωστό ή είναι λίγο είναι το γεγονός ότι στο Σικάγο των Tortoise (και μάλλον γύρω από τα μέλη της μπάντας) υπάρχει μια υπερπληθώρα μουσικών που κυκλοφορούν μουσική από διάφορα είδη, με κέντρο όμως τον τζαζ αυτοσχεδιασμό. Στο σε εξέλιξη αφιέρωμα μας στον ήχο του Σικάγου του 21ου αιώνα και την International Anthem θα μιλήσουμε πιο αναλυτικά για τον καθένα από αυτούς.
Ο Πάρκερ λοιπόν δεν είναι ιδρυτικό μέλος των θρύλων του ποστροκ Tortoise αλλά εντάχθηκε σε αυτούς με τον, μάλλον καλύτερο, δίσκο τους TNT και έσπρωξε την μπάντα σε νέα πιο ελεύθερα μουσικά μονοπάτια, παίζοντας κυρίως κιθάρα. Όμως πέρα από αυτή την πλευρά του, έχει κυκλοφορήσει 6 σόλο άλμπουμ, με κυρίαρχο το The New Breed που χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως ο καλύτερος τζαζ δίσκος του 2016 (επίσης στην International Anthem). Επίσης είναι φίλος και συμπαίκτης με τον Rob Mazurek, με τον οποίο φτιάξανε τους Chicago Underground (duo, trio & orchestra), τους Isotope 217 και την Exploding Star Orchestra.
Και έτσι, πέφτω άλλη μία φορά από τα σύννεφα που δεν ξέρεις τον Τζεφ Πάρκερ και δεν έχεις ακούσει ακόμα ούτε ένα κομμάτι από τον φετινό του δίσκο, Suite for Max Brown! Ένας δίσκος που ξαναβάζει υποψηφιότητα για καλύτερος τζαζ της χρονιάς, αν και όπως θα δούμε στο μίνι αφιέρωμα μας, έχει πολλούς ανταγωνιστές.
Πιστέψτε με ο δίσκος τα έχει όλα. Η κιθάρα του Πάρκερ άλλοτε ξεσπάει σε σόλο τύπου ΜακΛάφλιν, άλλοτε συνοδεύει νωχελικά και μελωδικά. Πολλά από τα κομμάτια είναι γεμάτα, και περιστρέφονται γύρω από μπασογραμμές, τα πνευστά είναι στο προσκήνιο ενώ τα Σύνθια κυρίως στο περιθώριο. Ηλεκτρονικές λούπες εδώ και εκεί, φωνητικά και κραυγές (αυτές οι πωρωτικές τζαζ κραυγές στην μέση του τραγουδιού), ακόμα και άμπιεντ κομμάτια με κιθάρα, τύμπανα και μπάσο. Γενικά το feeling του δίσκου είναι χαλαρό και όπως και οι υπόλοιποι μουσικοί του Σικάγου ο jeff parker δεν φτιάχνει τραγούδια pop που θα κατακτήσουν τα τσαρτ αλλά συνήθως βρίσκεται ανάμεσα στην σύνθεση και στον αυτοσχεδιασμό, και τελικά έχει τα προσόντα αλλά και τους ανθρώπους που μπορούν και θέλουν να σπάσουν τα όρια της μουσικής.