much love to all the other lost and lovely ones, these are death-times and our side has to win*

Emma Donovan and The Putbacks – Under These Streets

H Emma Donovan είναι μια γυναίκα, ιθαγενής της Αυστραλίας που ξεκίνησε να τραγουδάει στην εκκλησία και στο φωνητικό συγκρότημα της οικογένειας της, τους The Donovans. Φυσικά αργότερα συμμετείχε σε διάφορα πρότζεκτ στην πατρίδα της όπου γνώρισε και μερικά από τα μέλη των The Putbacks. To 2014 κυκλοφορούν το Dawn κάνοντας λίγο θόρυβο -αν και εγώ δεν άκουσα τίποτα- και φέτος κυκλοφόρησαν το Under These Streets -το οποίο έκανε μπαμ! και το άκουσα και γω. Νομίζω ότι πρωτοάκουσα το No woman left behind σε κάποιο ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό, τον Νόστος ή τον Pepper σίγουρα, και αναγκάστηκα να ψάξω όλο τον δίσκο. Η Έμμα είναι φυσικά φωνάρα και δένει απίστευτα με τους βετεράνους The Putbacks που παίζουν ένα κάπως χαρακτηριστικό μείγμα aussie soul-funk (εδώ θυμήθηκα τους αγαπημένους The Bamboos και κάπου κόλλησα με την …σόουλ-φανκ παράδοση της Ωκεανίας!) με το μπάσο να δεσπόζει (τέρμα τα μπάσα ε;) Το απόλυτο χάιλαιτ του δίσκου μουσικά και στιχουργικά είναι όντως το No woman left behind αλλά έχει πολύ καλή συντροφιά. Καταρχάς τα Out the door και Nothing I can do που προηγούνται δεν θέλω να τελειώσουν παρότι ξέρω ότι ακολουθεί το αγαπημένο. Έπειτα η μπάντα είναι τόσο δεμένη και κουλ, παρότι όλοι λευκοί, που κάνει την πιο “γυμνή” συνθεση ιδανικό λόγο για χορό σε μπαρ. Η φωνή της Έμμας απογειώνει τα τραγούδια όπως το πανέμορφο σχεδόν ορχηστρικό μέχρι ενός σημείου Mountains of Wind and Rainbows, ακόμα ένα αγαπημένο.

(ΥΓ: O αλγόριθμος του guayadeque με επιβεβαιώνει βάζοντας μετά το τέλος του δίσκου το On the Sly των The Bamboos…)

Αχ οι καλές παλιές εποχές που οι *γΚόΜενεΣ* φιγουράριζαν μόνο στα εξώφυλλα των τζαζ δίσκων (ούτε καν) και στα βίντεο κλιπ των γκανγκστεροράπερ! Αχ, ούτε μικρόφωνο έπιαναν, ούτε σαξόφωνο πόσο μάλλον κονσόλα και MPC 5000. Πάει πέρασαν ανεπιστρεπτί, τώρα τα κάνουν όλα Εμ Σιζ γένους θηλυκού, τζαζίστριες (!) είναι λίντερ σε σούπερ γκρουπ σε Βρετανία και Αμερική και όχι μόνο αυτά αλλά μας καταγγέλουν κιόλα! Αλλά εγώ ήθελα απλά να μιλήσω για την αγαπημέμη μου καλλιτέχτη. Όχι τον αγαπημένο μου δίσκο, ίσως τραγούδι αλλά σίγουρα καλλιτέχνιδα. Την Little Simz την γνώρισα μέσα από το βίντεο κλίπ για το Woman -είναι το τραγούδι απίστευτο, ε, το βίντεο το κάνει ονειρικό. Αλλά δεν είναι μόνο η μουσική και τα βίντεο. Για να καταλάβετε (γιατί εγώ δεν καταλάβαινα και πολύ στη αρχή) το κομμάτι είναι μια ωδή σε όλα αυτά που αρέσουν στην Little Simz, μιλάει για διαφορετικές γυναίκες από διάφορες χώρες της Αφρικής αλλά και την Τζαμάικα, την Ινδία και άλλες και το βίντεο είναι τέτοια προβολή γυναικείας γκλαμουριάς και περηφάνειας που σε κάνει να αισθανθείς μειονεκτικά -ως άντρας- και να μείνεις με ανοιχτό το στόμα. Είναι ένα πολιτικό τραγούδι όπως είναι πολιτικό να πας σε συνεδρίαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΚ με λαμέ μίνι φόρεμα και χρυσά συρίτια. Είναι πολιτικό όπως και το Vogue της Μαντόνας. Μόνο που η Simbi παίζει σε πεδίο κυριαρχούμενο από αντρικό νταιλίκι και μαγκιά. Ύστερα αγοράζω το βινύλιο και έρχεται ένα πρμα που απέξω είναι χρυσό και μέσα μισό κόκκινο μισό κίτρινο (χρυσό πάλι), ακολουθώ την καλλιτέχνη στο fb και ανεβάζει φωτογραφιάρες της με αυτά τα περίεργα-εκπληκτικά μαλλιά, εξώφυλλα από περιοδικά μόδας αλλά και μουσικά, ακούω τον δίσκο συνεχώς, κοιτάω τις εικόνες και τα βίντεο, ακούω μουσική, κοιτάω εικόνες, ακούω, κοιτάω ακούω, κοιτάω… Μένω άναυδος.

Rosie Turton – Expansions and Transformations: Part I & II (EP)

Πόσο θα ήθελα να συνεχίσω με γυναίκες συνθέτριες και μουσικούς όλη την ανασκόπηση των μουσικών που άκουσα το 2021! Όχι βέβαια γιατί πρέπει αλλά γιατί το αξίζουν. Και η 3η είναι η Rosie Turton από το Λονδίνο, μέλος της πανέμορφης (μουσικά) βρετανικής σκηνής τζαζ και τρομπονίστρια από τα μικράτα της. Αυτό το ΕΡ είναι μόνο ένα μικρό δείγμα του τι μπορεί να κάνει η Ρόζι αλλά χαρακτηριστικότατο. To Part I είναι ένα έντονο, σχεδόν free jazz, παιχνίδι με εντάσεις ανάμεσα στην rhythm section και τα πνευστά, με ηλεκτρονικές εκλάμψεις, αδιόρατες, και μια μελωδία που οδηγεί στο πιο χαρωπό Part II. Το οποίο Part II αφού ξεκινήσει με το κοντραμπάσο μόνο του θα ανοίξει, θα απλωθεί και οι μελωδίες που του δίνουν τα διάφορα όργανα όπως το τσέλο και το βιολί, ακόμα και το βαρύ τρομπόνι της Ρόζι σε κάνουν να αναθαρείς για λίγο και να πεις στον διπλανό σου όλα θα πάνε καλά -όσο υπάρχει τέτοια μουσική, όλα θα πάνε καλά.

Emma-Jean Thackray – Yellow

Spiritual jazz, funky and soulful γίνεται; Αμ πως; Τα έχω ξαναπεί, η Emma-Jean είναι τζαζ μπαντλίντερ, σαξοφωνίστρια, συνθέτρια, παραγωγός και κάνει και εκπομπή στο ραδιόφωνο (worldwidefm.net για όποιον ενδιαφέρεται). Ο δίσκος είναι γεμάτος διαμάντια μουσικά και χορευτικά, ακούγεται στην ησυχία του σπιτιού σου και στο κλαμπ. Ακούστε και χορέψτε.

Mdou Moctar – Afrique Victime

 Άλλος ένας δίσκος του Moctar άλλο ένα ψυχεδελικό-ανατολίτικο-κιθαριστικό διαμαντάκι στην συλλογή μας. Τον Mdou τον έμαθα όταν -στον προηγούμενο  δίσκο- ο Φαντασμένιος παραληρούσε για τις κομματάρες στο μπλογκ του και έκτοτε διαβάζω παντού γι’ αυτόν. E φανταστείτε τώρα πως ακούγεται η κιθαριστική ψυχεδέλεια από την Σαχάρα και πέσατε μέσα. Ή μπορεί και όχι. (αλλά διαβάστε και αυτά που λέει ο Φάντα καλύτερα)

Arab Strap – As Days Get Dark

Θα σας πω μια ιστορία. Κάπου το 2006-2007 όταν ζούσα στο σκοτεινό Μπέρμινχαμ (των Black Sabbath) ήρθαν να παίξουν οι Arab Strap στο Academy bar. Πήρα το εισιτηριάκι μου (8 λιρίτσες!) και χωρίς κανέναν άλλο πήγα στο μπαρ κρατώντας ένα μπουκάλι τσίπουρο που μου το κράτησε το σεκιούριτι. Το academy bar είναι σαν το Αν κλαμπ. Ίσως πιο μικρό και πιο καθαρό. Εκείνη την νύχτα μαζεύτηκαν περίπου 100 κάφροι. Εγώ νόμιζα ότι η συναυλία των Arab Strap στο νησί θα γινόταν σε κανένα στάδιο με δεκάδες χιλιάδες κόσμου να παραληρεί αλλά τελικά 100 brumies μαζεύτηκαν και έβριζαν χαϊδευτικά τον Μάλκολμ και τον Άινταν με τον τελευταίο να απαντάει στα διαλείμματα με την έντονη γλασκοβέζικη προφορά του. Θέλω απλά να πω ότι απολαύσαμε για ένα διάστημα τις χαμηλών τόνων καθαριστικές περιπέτειες του Μάλκολμ, τις άσεμνες και συνάμα τρυφερές ποιητικές φωνές του Άινταν αλλά άλλη μπάντα σαν τους Arab Strap δεν υπάρχει. Και αν εγώ ήμουν λίγο αγχωμενος για το τι θα είναι ο νέος του δίσκος μετά από τόσα χρόνια όλα διαλύθηκαν με το πρώτο άκουσμα του πρώτου μου βινυλίου του συγκροτήματος. Αν τύχει λοιπόν και παίζουν κάπου κοντά σας λάιβ οι Arab Strap, μην διστάσετε ακόμα και είστε μόνοι. Η μουσική τους παρά τις φήμες είναι το καλύτερο φάρμακο στην μοναξιά.

Mogwai – As the love continues

Αν δεν υπήρχαν οι μουγκουάι τότε που θα είμασταν εμείς; Ποιο συγκρότημα θα είχαμε δει περισσότερες φορές μαζί; Ε λοιπόν αν δεν υπήρχαν οι ποστροκαδες από την Γλασκώβη δεν θα υπήρχε Άγιος. Το είπα. Αφού το έβγαλα από μέσα μου να πω τώρα ότι αυτός δεν είναι ο καλύτερος δίσκος τους (ο καλύτερος από το hardcore will never die but you will όμως;), δεν είναι ο χειρότερος αλλά είναι ωραίος! Οι μουγκουάι έχουν κατέβει από το (κουρασμένο) τρένο 🚆 του ποστ εδώ και καιρό αν και μπορεί κανείς να διακρίνει την νοσταλγία τους στην κιθάρα 🎸 του Στιούαρτ αλλά και στο χαρακτηριστικό του λικνισμα επί σκηνής. Βάζουν φωνητικά στα τραγούδια τους (μάλλον κακώς), αφήνουν την μια κιθάρα από τις δύο και πιάνουν τα πλήκτρα (οκ…) και φέρνουν γκεστ μουσικούς να αλλάξουν τον σήμα κατατεθέν ήχο τους (σούπερ!) Κατά τα άλλα ακόμα και αν πιάσει μια δυο νότες στην κιθάρα του ο Στιούαρτ και τις κάνει τραγούδι, ότι και αν λέει ο jb (Hylas guitarist), εμάς μας αρέσει. 10 λοιπόν για όλους τους δίσκους τους, γιατί τους έχουμε αδυναμία, γιατί προσπαθούν πάρα πολύ ακόμα και όταν δεν τα καταφέρνουν. 

Sons of Kemet – Back to the future

Πρόσφατα άκουσα μια εκπομπή του Giles Peterson στον Worldwide FM με βρετανική τζαζ στην οποία ο γνωστός ντιτζέι έλεγε ότι μέτρησε καμιά 100αριά κυκλοφορίες φέτος! Φυσικά, πολλές από τις μπάντες που άκουσα είχαν κοινούς μουσικούς και άλλαζε πολλές φορές ο λίντερ, το κύριο μουσικό όργανο (σαξόφωνο, τούμπα, τρομπέτα κ.ά.) το ύφος ο συνθέτης κτλ. Κορυφαίος ίσως σε αυτή την σκηνή του Νησιού είναι ο φροντμαν σαξοφωνίστας των Sons of Kemet, Shabaka Hutchings, που συμμετείχε πέρσι (2021) σε διάφορους δίσκους της σκηνής. Το Back to the future είναι βεβαίως αυτό που ακριβώς λέει ο τίτλος του. Μουσικά και πολιτικά.

Alfa Mist – Bring Backs

O Alfa μοιάζει εκ πρώτης ακρόασης να δημιουργεί μουσική δωματίου τσιλ άουτ ή αλλιώς τζαζ σουπερμάρκετ αλλά όλα αυτά απλά καταρρεόυν σαν τραπουλόχαρτα όταν σιγοτραγουδάς τα πιασάρικα μοτίβα του είτε αυτά είναι στο πιάνο είτε στην κιθάρα είτε ηλεκτρονικά. Έχει δε τόσο χαρακτηριστικό ήχο που δεν μοιάζει με σχεδόν τίποτε άλλο. Και φυσικα φτιάχνει κάτι κομματάρες σαν το Last Card (bumper Cars) τώρα τελευταία.

  • fly pan am – FRONTERA

Είναι μάλλον η δεύτερη μουσική από παράσταση που μου άρεσε φέτος (δείτε παρακάτω) και ο δεύτερος δίσκος επανασύνδεσης μπάντας μετά τους Arab Strap. Ναι! Είναι οι αγαπημένοι μου fly pan am για τους οποίους έγραφα πριν μήνες

  • G_od’s pee

Οι δικοί μας σουμπ-κομαντάντε του ποστ ροκ επέστρεψαν το 2021 για να μας πουν ότι ότι προφήτευαν 2 δεκαετίες έγινε πραγματικότητα. Ζούμε στον πιο δυστοπικό κόσμο που γνώρισε η ανθρωπότητα αλλά για μισό λεπτό. Οι god’s pee δεν είναι καθόλου δυστοπική μπάντα. Ναι, ο κόσμος είναι σκατά, το ξέρουμε, το κάνουμε εικόνα από το f#a#infinity, αλλά και πάλι που πήγε η ελπίδα (h o p e); Η ελπίδα είναι ακόμα εδώ και δεν εννοώ την αλά Τσίπρα-Μπάιντεν-Ποδέμος-”βάλτε όποιον πολιτικό θέλετε” ελπίδα που χάθηκε ανεπιστρεπτί. Ο δίσκος είναι ότι καλύτερο έχουμε ακούσει από τους godspeed και αν το ημερολόγιο έδειχνε 1999 ή 2000 τότε θα τραβούσαμε τα μαλλιά μας με την μουσική τους και θα ξανάρχιζε από την αρχή αυτή η λατρεία για την μπάντα. Αλλά το κινητό μου γράφει 2021 ακόμα και αυτοί επιμένουν κόντρα σε όλους και όλα να παίζουν τα ίδια και να λένε τα ίδια με το 1997 χωρίς ωστόσο να μας κουνάνε το δάχτυλο. Τα 2 κύρια κομμάτια μουσικής τα είχαμε ήδη λιώσει ηχογραφημένα πρόχειρα καθώς ήταν από μια συναυλία στην Αμερική και το τελικό αποτέλεσμα που περιμέναμε πως και πως δεν απογοήτευσε. Όσο για τα ντρόουν, πλέον χαρακτηριστικά μέρη της δισκογραφίας τους, είναι ότι καλύτερο σε 7” έχουν γράψει. Δεν θυμάμαι κάποια χρονιά που να κυκλοφόρησαν μουσική οι gybe! Και να μην ήταν μέσα στην αγαπημένη μου μουσική. Μάλλον δεν θα συμβεί ποτέ και ας μην ακούω πλέον καθόλου ποστ ροκ. 

  • Tomaga – Intimate Immensity

Δεν μπορώ να πω πολλά για την μουσική των Tomaga στον νέο και μάλλον τελευταίο δίσκο τους -αφού o ένας εκ των δημιουργών πέθανε πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος Intimate Immensity από καρκίνο του στομάχου. Διάβασα τόσα πολλά πράγματα από τότε που τον πρωτοάκουσα (δεν θυμάμαι καν που) αλλά άκρη δεν έβγαλα. Ο ένας, Tom Rellen, παίζει όργανο, μπάσο και τα ηλεκτρονικά, η άλλη, η πολυοργανίστρια Valentina Magaletti, κρουστά. Για μένα πάντως ακόμα και αν δεν μπορώ να εκφράσω το γιατί είναι ένας από τους ομορφότερους δίσκους του 2021 με τους επαναλαμβανόμενους ρυθμούς των κρουστών και των ηλεκτρονικών, που παραπέμπουν πολλές φορές σε κράουτ ροκ, αλλά είναι επίσης, τα κρουστά, τόσο μελωδικά, όπως στην κομματάρα Very never (my mind extends). Έχουν γράψει όλοι για τον δίσκο την δισκάρα αυτή, το Lung, o Φάντα αλλά εγώ δεν έχω καταλάβει ακόμα τι μουσική παίζουν, τι είναι αυτό το πράγμα τέλος πάντων, τι φάση; Γιατί μου αρέσει τόσο πολύ;!

  • Archie Shepp + Jason Moran – Let my people go

Ο μόνος από τους μεγάλους τζαζίστας που έχω δει ζωντανά, ο αγαπημένος μου Archie Shepp, παρότι πλέον 80 και χρόνων είχε μια πολύ παραγωγική χρονιά. Αφού συνεργάστηκε με τον ανιψιό του για έναν χιπ χοπ δίσκο, στην αρχή του 2021 κυκλοφόρησε αυτό το διαμάντι με τον κατά 40 χρόνια μικρότερο του πιανίστα, Jason Moran. Και παρότι ο Άρτσι είναι πρωτοπόρος της free jazz (ο ίδιος λέει ότι ο Σεσίλ Τέιλορ τον είχε διώξει από την μπαντα του γιατί “τραβούσε” τα σόλο του) μοιάζει το ίδιο άνετος μουσικά με όλη την μαύρη μουσική (ο πιο ριζοσπαστικός δίσκος του το Attica Blues είναι δε οτιδήποτε άλλο εκτός από τζαζ). Η τζαζ, το γκόσπελ, η μουσική γενικά δεν μπορεί να γίνει πολύ καλύτερη από αυτό.

  • Floating points + Pharoah Sanders – Promises

Η τελευταία συναυλία που είδα πριν πέσει πάνω μας η πανδημία ήταν ο Floating Points στο Winter Plissken το 2019. Από τότε που άκουσα πρώτη φορά το Elaenia κόλλησα εντελώς αλλά αυτό που έκανε κλικ ήταν τα λάιβ του με μπάντα που αποτυπώθηκαν πολύ όμορφα στο EP Kuiper και το Reflections – Mojave Desert. Τι γίνεται όμως όταν ένα τεράστιος τζαζίστας συνεργάζεται με ένα της ηλεκτρονικής μουσικής; Αν θυμηθούμε την συνεργασία του Steve Reid μΕ τον Kieran Hebden τότε δεν θα ακούγεται. Όμως εδώ παρότι και οι δύο είναι κορυφαίοι βιρτουόζοι, υπάρχει πολύ άπλα στην μουσική χώρος άπλετος και από τους δύο, παρόλο που αν το ήθελαν θα μπορούσαν να σολάρουν παράλληλα και οι δύο και πάλι να ακούγεται γαμάτο. Στο Promises οι αχνές πινελιές του σαξόφωνου του Σάντερς πάνω στον ηλεκτρονικό καμβά του Σέπαρντ είναι σχεδόν μυστικιστικές.

Alessandro Cortini – SCURO CHIARO

O μαέστρος της ηλεκτρονικής μουσικής Κορτίνι δίνει πόνο στο SCURO CHIARO δημιουργώντας τα ωραιότερα ηχοτόπια της χρονιάς με ντρόουν, σύνθια που παίζουν αρπέτζια, πρώιμες ποστ ροκ εκρήξεις, νόιζ-βαλς και αντιθέσεις ανάμεσα στην σκιά και το φως, όπως υπαινίσεται και το τίτλος. Μουσική που δεν βραβεύεται ούτε μπάινει σε λίστες -μόνο στον Άγιο.

Portico Quartet – Terrain

OK, εδώ θα υπάρχξουν αντιρρήσεις. Οι Portico quartet κυκλοφορούν μια σουίτα σε 3 μέρη, η οποία δεν αναφέρεται τόσο στο ονερικό/ρεντιοχεντικό τζαζ παρελθόν τους αλλά στην αμερικάνικη μινιμαλιστική μουσική και την άμπιεντ. Μου άρεσε; Ε ναι!

The Notwist – Vertigo Days

Οι Notwist είναι μια γερμανική ποπ μπάντα. Κανονικά εγώ δεν θα άκουγα ΠΟΠ μπάντες. Απο την Γερμανία. Πώς γίνεται λοιπόν και γουστάρω τρελά Notwist; Ε, για τον τελευταίο δίσκο τα έχει πει όλα ο Jbuddha

Machinefabriek – With Drums & CM_30

Λοιπόν, η καλύτερη ανακάλυχη μου για το 2021 ήταν αυτός εδώ ο τύπος από την Γερμανία (πάλι). Πώς τον ανακάλυψα; Κάπου άκουσα για τον δίσκο With Drums με αυτή την τρελή ιδέα να ζητήσει από φίλους ντράμερ να του στείλουν ηχητικά από τα τύμπανα τους και αυτός να τα συνδυάσει ανά τριάδες! Το αποτέλεσμα δεν το έχετε ξανακούσει αλλά μοιάζει σαν ρυθμούς που ανασύρονται από το υποσυνείδητο σας (ειδικά αν ακούτε κάποια από τα συγκροτήματα των ντράμερ).

Ο 2ος δίσκος, το CM_30, είναι μουσική για μια παράσταση του γερμανού καλλιτέχνη τσίρκου Kolja Huneck. Η μουσική δημιουργείται μόνο από λούπες και εδώ το αποτέλεσμα ένα αμπιεντικό χαλί επαναλαμβανόμενων μοτίβων (όπως και οι κινήσεις του καλλιτέχνη) που είναι μαγικό και ταυτόχρονα παιχνιδιάρικο.

The Bug – Fire & Kevin Richard Martin – Return to Solaris

O The Bug επέστρεψε την χρονιά που πέθανε ο μέντορας του και το Fire είναι τόσο dope (δεν βρίσκω κάτι άλλο) όσο ακούγεται. Τέρμα τα μπάσα και η ένταση και let’s party!

Ο Kevin Richard Martin όπως σωστά μαντέψατε είναι ο The Bug! Μπράβο σας λοιπόν. To 2021 κυκλοφόρησε 4 δίσκους με διάφορα κόνσεπτ (όπως για παράδειγμα τα Red / White Light που περιέχουν πειραγμένες διάφορες ηχογραφήσεις του όπου παίζει σαξόφωνο) αλλά εκεί που στάθηκα εγώ είναι ο 5ος, το Return to Solaris. Πάλι καταλάβατε σωστά ο Κέβιν επιστρέφει στο Solaris του Tarkowski δημιουργώντας το σάουντρακ που θα ήθελε να έχει. Ο πειρασμός να δω ξανά την ταινία μόνο και μόνο για να προσθέσω και την μουσική του ήταν μεγάλος, όμως ο δίσκος ακούγεται και χωρίς να ξέρεις με τι συνδέεται και σε ταξιδεύει -ίσως- στις αναμνήσεις σου από μια παλιά ρώσικη ταινία sci fi…

Badbadnotgood – Talk Memory

Μπορεί το Signal from Noise να είναι επίσης κομματάρα, μπορεί ο δίσκος να κυλάει σαν δροσερό ρυάκι σε αθηναικό καύσωνα, μπορεί, μπορεί, αλλά η δική μου βελόνα κολλάει στο Besides April -τι κομματάρα θεέ μου!

Jessica Moss – Phosphenes

Είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσεις την μουσική της Jessica Moss. Αν φτάσατε μέχρι αυτό το σημείο του κειμένου ίσως θυμάστε ότι ξεκίνησα με 4 δίσκους γυναικών που όμως ήταν χορευτικοί, από funky jazz έως και καθαρή soul και τζαζεμένο χιπ χοπ. Όσοι όμως πάτε ακόμα πιο πίσω και θυμηθειτε τους A Silver Mt. Zion θα νιώσετε σαν στο σπίτι σας εδώ. Περίπου.

Jaubi – Nafs at Peace

Το καλύτερο το άφησες για το τέλος θα μου πείτε. Έχετε δίκιο. Όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος τον Μάιο τρελάθηκα. Έχω μια μικρή μανία με ότι έχει κάνει με ανατολή και τζαζ. Οι Jaubi εδώ φυσικά το τερματίζουν για μιλήσω σοβαρά. Πήγε ο βρετανός φλαουτίστας Terdelonious ( Ed Cawthorne) και ο πολωνός πιανίστας Latarnik (Marek Pędziwiatr, των Bloto) στην Λαχώρη του Πακιστάν, μπήκαν στο στούντιο μαζί τους χωρίς έτοιμα τραγούδια και ιδού το αποτέλεσμα. Μια δισκάρα που ακούγεται μονορούφι και συνεχόμενα. (καλά θα κάνετε να ακούσετε τουλάχιστον το Raga Gurij Todi)

Explosions in the Sky – Big Bend (An Original Soundtrack for Public Television)

Είστε και εσείς από αυτούς που δεν μπορείτε να αποφασίσετε ποια είναι η καλύτερη συναυλία που έχετε πάει ποτέ αλλά ξέρετε βαθιά μέσα σας ότι ήταν μια όμορφη Κυριακή στο Gagarin της Λιοσίων και έχετε και βίντεο στο yt που σας δείχνει να χτυπιέστε σαν 15χρονο ενώ είστε ήδη 40; Οι eits είναι μεγάλη μπάντα συναυλιών αλλά μπορούν να το πάνε και παραπέρα. Ντοκιμαντέρ της αμερικάνικης δημόσιας τηλεόρασης (!) για το Εθνικό Πάρκο Big Bend στο Τέξας ψάχνει ώριμους μουσικούς να γράψουν μουσική. Ναι, ξέρω και εμένα πρώτοι στο νου μου θα έρχονταν οι eits (Τεξανοί γαρ). Δεν ξέρω πώς είναι το πάρκο αλλά θα πήγαινα εκεί μόνο και μόνο για να τους δω να παίζουν το γαμηστερό τους σάουντρακ ζωντανά. Enough said.

*ο τίτλος του άρθρου είναι από το εσώφυλλο του G_d’s pee AT STATE’S END.

Τα είκοσι μουσικά «εμβόλια» του 2021, για την ανοσία απέναντι στο κακό γούστο και την ασχήμια.

Το 2021 έφυγε και μεταξύ αυτό-καραντίνας και της μετάλλαξης Όμικρον ψηλαφούμε την διεθνή μουσική σκηνή της χρονιάς που πέρασε μέσα από 20 μουσικά «εμβόλια».  Οι προτάσεις που παρατίθενται εδώ είναι χωρίς αξιολογική σειρά και είναι αυτές που με εντυπωσίασαν περισσότερο χωρίς να θεωρώ ότι είναι και οι καλύτερες του έτους.  Η ετυμηγορία; Το μεγάλο νησί …

fly fly pan am fly!

Να μην τα ξαναλέμε. Οι fly pan am είναι ο καλά κρυμμένος θεμέλιος λίθος της αγαπημένης μας δισκογραφικής εταιρείας, μαζί φυσικά με τους gybe! και τους dmst. Η χρονολογική σειρά της ανακάλυψης της μουσικής της Constellation, από εμένα τουλάχιστον, ήταν gybe! -> dmst -> όλοι οι υπόλοιποι -> fly pan am. Ναι, ναι η μεγάλη μου αδυναμία για την γαλλοκαναδέζικη μπάντα ξεκίνησε πολύ αργά, ίσως λόγω του ξεχωριστού τους ήχου που συνδύαζε progressive rock με kraut, noise & franco-pop! Ίσως όμως και να έφταιγαν οι γαλλικοί τίτλοι των κομματιών που έπρεπε να προσπεράσω στην διαρκή μου αναζήτηση για τον τέλειο ποστ ροκ δίσκο.

Εικοσιπέντε χρόνια μετά την διάλυση τους, οι fly pan am επανήλθαν με κανονικό και εξαιρετικό δίσκο και τώρα, αφού η πανδημία τους χάλασε τα σχέδια για περιοδεία με το dance group Animals of Distinction αλλά και ευρωπαική περιοδεία, μπήκαν στο στούντιο και ηχογράφησαν το σάουντρακ της χορευτικής πράστασης FRONTERA. Ακούγοντας το πρώτο κομμάτι και σινγκλ τρόπος του λέγειν του δίσκου, Grid / Wall, μια γλυκιά νοσταλγία με πιάνει για την εποχή που πρωτοάκουγα την μουσική της μπάντας τα μακρινά, πλέον, (#οκμπούμερ) 00s. Η επιστροφή της μπάντας σε αυτό που τους έκανε ξεχωριστούς (αν και όχι διάσημους αλλά τουλάχιστον καλτ) συνεχίζεται και στον υπόλοιπο δίσκο με το δεύτερο κομμάτι, Parkour, να ξεχωρίζει και αυτό με τους κράουτ ρυθμούς του και τις τόσο χαρακτηριστικές κιθάρες (που τις έχει περάσει από υπολογιστή ο Jonathan Parant) αλλά και τα σίνθια του Roger Tellier-Craig και του Jean-Sébastien Truchy.

Βάλε τώρα στην εξίσωση το γεγονός ότι η παράσταση αλλά και η μουσική φυσικά έχει ως θέμα τα σύνορα και την μετανάστευση, πρόστεσε την εκκεντρική-αβαν-γκαρντ-ποστ μουσική των fly pan am, ανακάτεψε δυνατά δυνατά έχοντας στο νου το σας-τα-λέγαμε-εμείς-χρόνια-τώρα δίσκο των gy!be, και το μείγμα είναι εκρηκτικό! Το FRONTERA σαν μουσική στέκεται επάξια και μόνη της αλλά βλέποντας τα βίντεο της παράστασης αναρωτιόμαστε τι θα γινόταν αν μπορούσαμε να δούμε ολοκληρωμένο το έργο.

Εσείς ακούσατε τον νέο δίσκο των Mogwai;

Gizmo by Vera_Indie

Εμείς τον ακούσαμε πολλές φορές, παρά πολλές φορές, και ακόμα τον ακούμε οπότε βρίσκουμε χρόνο, και βάλαμε και βαθμολογίες σε κάθε κομμάτι ξεχωριστά, ο καθένας την δική του και καταλήξαμε ότι είναι 8άρι αλλά μετά αλλάξαμε γνώμη, όχι όλοι!

Μπορώ να πάρω πίσω τη βαθμολογία για τους mogwai και να βάλω σε όλα 10? Όσο το ακούω τόσο γουστάρω.”

Θα μου πείτε τώρα δηλαδή αν βάλεις στο As the love continues το απόλυτο δέκα στο YT και το CODY τι θα βάλεις; Ε αυτό είναι απλό…

“σε ολους τους mogwai θα εβαζα 10”

Μετά από αυτό τα λόγια είναι περιττά. Μερικοί συμφώνησαν αμέσως άλλοι πάλι όχι. Αλλά δεν ξεκινήσαμε πολύ καλά -αν εξαιρέσεις την πρώτη ακρόαση του Pat Stains στο BBC 6 music…

Άχου τα. Να τα Mogwai που γουστάρω

 Ή τουλάχιστον μέχρι να δούμε το λάιβ τους από την Γλασκώβη

Επίσης πήρα εισιτήριο για Mogwai. Θα τα πούμε μέσα 😁

(εμείς πειρατές δεν είμαστε αλλά με μια ακρόαση δεν βγάζεις άκρη)

Μέχρι να ανέβουν οι mogwai, θέλει κανείς το Heima τέλεια ποιότητα;

(σοβαρά τώρα το Heima στην τέλεια ποιότητα του φίλου μας απλά τα σπάει!)

Φυσικά είμαστε τα ιδρυτικά μέλη της συντροφιάς του Αγίου Τσιπουρακίου αλλά που και που πίνουμε και κανένα καλό ουϊσκάκι (σκωτσέζικο φυσικά)…

[έχει στείλει φώτο μισοάδειου μπουκαλιού] Θα το κάνω καλύτερο. Θα βάλω Mogwai.

Εσείς άραγε συγκρίνατε τον νέο δίσκο με τους παλιούς; Και αν ναι, τι συμπέρασμα βγάλατε; Μήπως είστε πολύ δεμένοι με το YT ή το CODY ή μήπως πιστέψατε ότι είναι ο καλύτερος δίσκος τους από το Hardcore… και μετά; Κάτι τέτοιο σίγουρα.

Είναι πολύ ωραίοι οι νέοι mogwai αλλά δεν συγκινούν σαν τα πρώτα. Γιατί τα πρωτα είναι παντοτινά.

Φυσικά όσο καλός και να είναι ένας δίσκος πάντα υπάρχει ο γκρινιάρης μουσικός που πιστεύει ότι έχει γράψει καλύτερη μουσική από τον Stuart!

“Supposedly, We Were Nightmares” …. να κάτι τέτοια ρε παιδιά τα βαριέμαι.. είναι κλασικά mogwai που δε γουστάρω..

Τον συγχωρούμε πάντα όμως γιατί ξέρουμε ότι όντως έχει γράψει 5 τραγούδια που είναι σίγουρα καλύτερα από το Rano Pano 😉

Τι να την κάνεις την ατμόσφαιρα όταν παίζουν με τις κιθάρες τους οι Mogwai? Χαχαχα

Και επειδή αν δεν είχε ακούσει ποτέ του Mogwai και δεν τους αγαπούσε λάτρευε όπως και οι υπόλοιποι της παρέας δεν θα έγραφε ποτέ αυτή την μουσική -και ας λέει ότι θέλει για τις επιρροές της μπάντας. Να εδώ αρχίζει να εκτιμά την προσπάθεια των παιδιών.

δόση από παλιούς καλούς mogwai πρέπει να πω… έχει ατμόσφαιρα come on die young

Υπάρχει βέβαια και άλλος γκρινιάρης αυτός πάλι είναι Η Διανόηση, ακούει και τζαζ δίσκους -σατανάς σας λέω!- και μας επαναφέρει στη  τάξη με τις φιλοσοφικές και ενίοτε προσγειωμένες (ομολογώ) απόψεις του

Ρε χαζουλικα..την μουσική θα την πάνε παραπέρα καινούργια γκρουπς. Ούτε οι Mogwai ούτε οι godspeed..

(αλήθεια ε; για πες μας ένα ρε συ! Α ναι και οι Radiohead δεν είναι καινούριοι…) Μετά από όλα αυτά το συμπέρασμα είναι πάλι ένα: Πότε επιτέλους θα πάμε για τσίπουρα ρε σεις;!

Στο Καπάνι να παίζει Σιδηρόπουλο και να μαλώνουμε για Mogwai [διαφήμιση: το Καπάνι είναι στο Μεταξουργείο, στην οδό Χίου]

Μερικοί μας έχουν πει ότι κάνουμε σαν παιδιά όταν ακούμε, μιλάμε για- χορεύουμε με- χτυπιόμαστε στην- κουνιόμαστε με τον παραδοσιακό ποστ ροκ τρόπο- Μουσική. Αλλά εμείς, εκεί τον χαβά μας, σαν γέροι σε γιαννιώτικο τσιπουράδικο, γκρινιάζουμε γιατί ο πρώτος μεζές είναι μακαρόνια κονσέρβα (έλεος ρε κάπελα!)

Είμαστε γερόντια και δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε τους νέους Mogwai

Εγώ πάλι, ο γηραιότερος ο πιο σπασαρχίδης της παρέας, είχα μια ελπίδα ότι θα γράφαμε όλοι κάτι κειμενάρες πριν βγει ο δίσκος και θα γ*μούσε το μπλογκ μας, θα ζητούσαν οι mOgwai να τους πάρουμε συνέντευξη και θα ζούσα το όνειρο μου να γράφω κείμενα που τα διαβάζουν όλοι, για μουσικές που τις ακούνε νέοι, γέροι και παιδιά αλλά να μου μας βγήκε αυτό. 

Θέλω να μου γράψετε όλοι ένα κείμενο για έναν δίσκο των Mogwai

Μέχρι να βρει κάποιος μια χρονομηχανή και έναν τρόπο απώλειας μνήμης ώστε να νιώσουμε πάλι πώς ήταν όταν πρωτοακούσαμε το Summer, απολαύστε αυτό τον όμορφο δίσκο• ότι και αν είναι, είναι ο νέος δίσκος των Mogwai.

Mogwai at Fuzz club, Athens, 2012. Photo by tissaris (c)

OUR SIDE HAS TO WIN

Είναι το χρονικό των μαχών μας, των συγκρούσεων μας, των ηττών και των αποτυχιών μας, αλλά και των νικών μας, των εξεγέρσεων μας (ακόμα και αν έχασαν), της άσβεστης ελπίδας μας για ελευθερία. Και για να παραφράσω την Μπαρτσελόνα, Godspeed you! black emperor més que una banda...

Tomorrows, ένας δίσκος των Son Lux σε τρία μέρη

Τους Son Lux τους γνωρίσαμε με έναν από τους ιδανικούς τρόπους για να μάθεις μια μπάντα: Ήρθαν για απογευματινό λάιβ στο Plissken και επειδή τα συγκροτήματα ήταν πολλά, τις μέρες, βδομάδες πριν το φεστιβάλ ακούγαμε ότι δεν ξέραμε από το line up. Έτσι, ένα καλοκαιρινό απόγευμα πήγαμε νωρίς νωρίς στον Ταύρο να τους δούμε. Και οι τρεις μουσικοί από το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης δεν μας απογοήτευσαν. Η εικόνα των τριών νεουορκέζων με τον geeky, δυσλειτουργικό ήχο τους κάτω από τον αθηναϊκό ήλιο θα μας μείνει χαραγμένη στην μνήμη ως μία από τις καλύτερες συναυλίες που είδαμε.

Στο Tomorrows, ο Ryan Lott, ο Rafiq Bhatia και ο Ian Chang προσπαθούν να επαναπροσδιορίσουν την μουσική τους, αμφισβητώντας φόρμες, ήχους, ακόμα και την ίδια τους την ικανότητα να το κάνουν, φέρνοντας δεκάδες μουσικούς για να τους βοηθήσουν. Το Tomorrows III, που μόλις κυκλοφόρησε, ξεκινά με έγχορδα ορχήστρας ενώ η ηλεκτρική κιθάρα μπαίνει μετά από λίγο να διαταράξει την ορχηστρική γαλήνη σολάροντας με θορυβώδεις διακοπές και τα τύμπανα συγκρούονται μετωπικά και με τα δύο: δεν δίνουν ρυθμό αλλά τον καταστρέφουν ωθώντας τελικά και τα έγχορδα να “φαλτσάρουν” για να επανέλθουν ξανά στο τέλος με τον γλυκό τους ήχο. Δεν είναι βέβαια όλη η τριλογία έτσι. Στο μεγαλύτερο μέρος του ο ήχος δεν ξεφεύγει -δυστυχώς- από αυτό που έχουμε συνηθίσει από την μπάντα. Όμως, υπάρχουν στιγμές που οι τρεις μουσικοί επαναπροσδιορίζουν τον ήχο τους μέσα από την έμπνευση και μέσα από την συνεργασία τους με άλλους μουσικούς εκτός της μπάντας.

Το Tomorrows είναι ένας φιλόδοξος δίσκος ως προς την πρόθεση του. Είναι δύσκολο να αλλάξεις / επαναπροσδιορίσεις τον ήχο σου σαν μπάντα -και αν το έχουν προσπαθήσει λέει! Είναι δύσκολο ακόμα και αν καταφέρεις να το κάνεις, να αποδεχτεί το κοινό το αποτέλεσμα (εδώ θυμόμαστε τις αντιδράσεις κοινού και κριτικών στο Kid A αμέσως μόλις βγήκε). Τα ίδια τα μέλη της μπάντας ομολογούν ότι προσπάθησαν να το κάνουν συνδέοντας το αποτέλεσμα με την συνεχόμενη περίοδο αμφισβήτησης και ανασφάλειας που διανύουμε. Και όντως είναι δύσκολες εποχές για όλους μας και ειδικά για μουσικούς και εν γένει καλλιτέχνες. Πρέπει να βρούνε βρούμε νέους τρόπους να επικοινωνήσουμε μέσω της τέχνης. Όπως λένε και οι στίχοι του τόσο σονλουξικού Plans we made, “I am not asking for relief / I am not asking to forget / I’m afraid to let you go”.

The Notwist – Vertigo Days

The Notwist: Vertigo Days Album Review | Pitchfork

Μιας και ζούμε σε παράξενες μέρες έρχονται να μας ενισχύσουν την άποψη αυτή οι Notwist με το Vertigo Days!! Πολυαναμενόμενος ο δίσκος των Βαυαρών (τουλάχιστον για μένα…) που μετά από 7 χρόνια απουσίας στη δισκογραφία είχαμε διψάσει για νέο υλικό τους, αφού μας είχαν γλυκάνει στο ενδιάμεσο με ένα εξαιρετικό live album το “Superheroes, Ghostvillains&Stuff’’.

Τα μέλη της μπάντας αφού για ένα διάστημα ασχολήθηκαν με άλλα side-projects γυρνάνε ανανεωμένοι με νέο «μπλιμπλικά» στην παρέα τους, τον Cico Beck του οποίου η παρουσία έχει ενισχύσει ακόμα περισσότερο τα ηλεκτρονικά στο δίσκο.

Neues Album „Vertigo Days“: The Notwist liefern Songs für eine wackelnde  Welt | Südwest Presse Online

Ο δίσκος αρχίζει με το Al Norte, κομμάτι intro που δημιουργεί σύγχυση για αυτό που θα ακολουθήσει… κι αυτό θα είναι το βαθιά συγκινητικό “into love” που θα καθαρίσει το τοπίο με γνώριμο στυλ από τη μπάντα… ενώ στη μέση του κομματιού ξεπηδά κλιμακωτά το “stars” με synth και drum machine για να σε απομακρύνει από τη dreamy διάθεση και να σε βάλει σε πιο σκοτεινά μέρη. Ξεκινήσαμε…


“Exit strategy to myself” και βρίσκεσαι στο περιβάλλον του σήμερα, της βαθιάς απομόνωσης και δημιουργεί έναν εσωτερικό διάλογο σαν εγχειρίδιο επιβίωσης και υπενθύμισης ότι ακόμα είσαι άνθρωπος… Δε γίνεται να μη σταθείς στο “Ship” και τη χαρακτηριστική pop ατμόσφαιρα που δημιουργεί η φωνή της Saya μέλος του Ιαπωνικό duo Tenniscoats και ύστερα στο όμορφο “Loose ends” που σε φέρνει σε πιο 90’s indie ατμόσφαιρες. 

“Into the ice age” … δεν το χορταίνω και δε μπορώ να περιγράψω πόσα πολλά στοιχεία ανακατεύονται άψογα σε αυτό, με τη συμμετοχή της σαξοφωνίστριας Angel Bat Dawid σε μία μίξη post rock με jazz στοιχεία σα να παντρεύτηκαν οι Bark Psychosis με τον ήχο του Mark Hollis σε ένα ταξίδι που σε στέλνει κατευθείαν σε downtempo διάθεση και το Oh sweet fire με τη φωνή του Ben LaMar Gay και τους υπέροχους στίχους

“Deep in the action, No, never just words
The block’s on alert. As red as the eyes that are glaring

I march with my love. Yeah, we chant and we roar
The sound of drums reflecting off buildings
As high as the fist that has risen…”

Τι έχει κι άλλο;;; Ρε αλήθεια δεν κουράζομαι… Ο ήχος κυλάει πάνω στο μαξιλάρι του καναπέ μου και χαϊδεύει το αυτί όταν ακουμπάω το κεφάλι μου σε αυτό… Aκολουθούν “Night’s too dark”… “Stars”… και λες πόσο εύκολα δημιουργούν ονειρικές ατμόσφαιρες, και άλλο τόσο εύκολα θυμάσαι τους φίλους γύρω από τη λίμνη… Σίγουρα αν ήμασταν μαζεμένοι τώρα θα είχαμε κοκκινίσει από τη συζήτηση και τις διαφωνίες πάνω στο δίσκο και τις μουσικές, αλλά ίσως και από το τσίπουρο λιγάκι… Κι εκεί θα σηκωνόμασταν να χορέψουμε στους electronica ρυθμούς του “Al Sur” με τη φωνή της Juana Molina.

Τι τελείωσε; Όχι ένα τελευταίο για επίλογο και για ένα ακόμα τσούγκρισμα… Το “Into love again” με τη συνοδεία της Ιαπωνικής brass μπάντας Zayaendo κάνει επίλογο με τρόπο νοσταλγικό, φωτεινό και με αγνή διάθεση σα να εμφανίστηκαν οι Sigur Ros με παιδικά όργανα να δίνουν παράσταση για μικρά παιδιά σε ένα χωριό της Ισλανδίας…  Έτσι, για “καληνύχτα” με τον Άτριχο, τον ποιητή Χαρέτη, τον PhotoLuben και τον Γιαούρτι με μέλη…

Αμάν ρε φίλε! Εσύ και τα ευαίσθητά σου!
Ε μα ναι ρε παιδιά έχετε δίκιο αλλά χωρίς αυτά πως θα ανοίξεις να υποδεχτείς το νέο υλικό και να το ακούσεις με την ψυχούλα σου; Η μουσική θέλει τη μοναξιά αλλά θέλει και να τη συντροφεύεις με πρόσωπα και στιγμές, όπως την παρέα του Αγίου να σχολιάζει και να σηκώνει το ποτήρι που και που!

Εν κατακλείδι ο δίσκος είναι ένα πολύ ωραίο και ολοκληρωμένο άκουσμα με τον Markus Acher να συνεχίζει να έχει αυτή την γλυκύτητα και τη μελωδικότητα στη φωνή του που πλαισιώνει καταπληκτικά τα κομμάτια και τον Cico Beck να ανανεώνει πολύ τον ήχο της μπάντας με τα ηλεκτρονικά του. Οι Notwist για μένα συνεχίζουν να ενώνουν πανέμορφα τα διαφορετικά στοιχεία που βρίσκουν στο δρόμο τους και φτιάχνουν ένα συμπαγές υλικό το οποίο μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά αυτή είναι η μαεστρία… το κάνουν να φαίνεται εύκολο χωρίς να είναι!!! Καλή ακρόαση λοιπόν!!!

Vertigo Days | The Notwist

Μουσικός Τσιπουρομεζές #15 – (Untitled) Black is / Rise by SAULT

Πριν μερικά χρόνια λάμβανα διάφορες μουσικές στον τοίχο μου στο φέισμπουκ ή σε μηνύματα από τον dj soul doctor ή αλλιώς Salvador Svanoff. Σχεδόν όλα τα τραγούδια ήταν αυτό που αποκαλούσε “μαύρη” μουσική, τζαζ, φανκ, σόουλ ακόμα και λίγο ελαφρύ χιπ χοπ ή και ηλεκτρονική, αρκεί να είχε αυτό το φίλινγκ της γκρούβας, την μπλου νότα. Του άρεσε η ντίσκο αλλά όχι η free jazz ή οποιαδήποτε jazz μετά το 1950, μας έβαζε να ακούμε δυνατά και επί ώρες σουινγκ και τζαζ της Νέας Ορλεάνης, αλλά ποτέ φρι τζαζ, παρότι με πήρε κάποτε με το ζόρι να πάμε να δούμε ζωντανό τον Άρτσι Σεπ στο Χαφ Νόουτ.

Θα τον μνημονεύω για πάντα γιατί μου έμαθε να ψάχνω συνεχώς και να ακούω νέα μουσική, παρότι κολλημένος και αυτός, όπως και εγώ άλλωστε, στις δικές του μονομανίες. Όταν μερικά χρόνια πριν αναγνώρισα δύο σόουλ τραγούδια από σαμπλ σε χιπ χοπ κομμάτια ενώ οδηγούσα (το ένα ήταν το I forgot to love you του William Bell που εμφανίζεται στο Worst comes to worst των Dilated People), τον θυμήθηκα. Αλλά δεν μπορούσα να του το πω. Έγραψα ένα κείμενο που κάπου χάθηκε. Και προχθές αγόρασα έναν δίσκο από το Bandcamp, που συνειδητοποίησα ότι αν ζούσε θα μου τον είχε στείλει πρώτος και θα μου έγραφε απλά “άκου” ή θα έγραφε στον τοίχο του “η ανακάλυψη της μέρας”.

Ο δίσκος αυτός είναι το (Untitled) Black is των Sault.

Δεν έχω να πω πολλά για τον δίσκο. Δεν μπορώ όχι δεν θέλω. Πιστεύω ότι είναι από εκείνα τα έργα τέχνης που πρέπει να ακούσεις, να τα αισθανθείς, μόνος πρώτα και μετά να τα μοιραστείς με όλους. Αυτό έκανα. Τον μοιράστηκα με πάθος και φόβο, φόβο ότι μόνο εγώ ακούω αυτό που λένε οι Sault. Δεν ήμουν μόνος όμως. Ξεκινάει με τον στίχο/ηχογράφηση “The revolution has come (Out the lies) / Still won’t put down the gun (Out the lies)” να επαναλαμβάνεται για σχεδόν δύο λεπτά μέχρι να μας εξηγήσει τι είναι το μαύρο. Να εξηγήσω κάτι πριν συνεχίσω. Οι Sault είναι Βρετανοί δεν είναι Αμερικάνοι. Έγραψαν αυτά τα τραγούδια σαν φόρο τιμής στο κίνημα των μαύρων των ΗΠΑ αλλά κλείνουν το μάτι και στο δικό τους νησί. Συνεχίζουν με το Stop Dem και το Hard Life δύο από τα ομορφότερα κομμάτια που έχω ακούσει εδώ και καιρό. Και ενώ το πρώτο είναι δυνατό, οργισμένο, έτοιμο για δράση το δεύτερο γίνεται πιο μελωδικό, πιο περιγραφικό, μιας κατάστασης που αφορά περισσότερους ανθρώπους από όσους έχουν απλά μαύρο δέρμα. Με αυτό το δίπολο συνεχίζεται σχεδόν όλος ο δίσκος. Οι Sault είναι μάστορες της ηλεκτρονικής μουσικής (ακούστε το περσινό 5) και αυτό που κάνανε με το Untitled Black Is μπορώ μόνο να το σκεφτώ σαν εξέλιξη της στρατευμένης τέχνης. Είναι τόσο πολιτικά φορτωμένο με λόγια πρωτότυπα ή ιστορικές φράσεις του κινήματος διακαιωμάτων όσο είναι η μουσική μια μοντέρνα περίληψη της ιστορίας τηε μαύρης μουσικής σε όλο τον κόσμο.

Μερικούς μήνες μετά το Untitled (Black Is) οι άγνωστοι ακόμα Sault κυκλοφόρησαν (έπρεπε να το περιμένουμε φυσικά) την φυσική συνέχεια του, το Untitled (Rise). Μετά τις εξηγήσεις, μετά τον καθορισμό της ταυτότητας του (Μαύρο είναι) οι Sault κάνουν τον επόμενο βήμα, φυσικό όσο και το περπατάς σε πεζοδρόμιο του Μπρούκλιν, και καλούν σε ξεσηκωμό (Rise). Η παρότρυνση ή μάλλον το κάλεσμα στο αναπόφευκτο ακούγεται από το πρώτο κιόλας τραγούδι (Strong):

We’re moving forward tonight
Gotta fight, gotta fight

Και συνεχίζουν αμείλικτοι και με τους στίχους / λόγια και με την μουσική που σε αυτό τον δίσκο πλησιάζει πολύ μα πάρα πολύ στην γενέτειρα όλων των ζωών του ανθρώπου, την Αφρική. Και έτσι έρχεται να δείξει ότι πρώτα black lives matter και μετά all lives matter, αφού η λύτρωση, η απελευθέρωση του ανθρώπου θε έρθει από τους καταπιεσμένους και όχι από τους καλοταισμένους (λευκούς ευρωπαίους).

Good morning
Rise and shine
It’s time to get up sleepy head
It’s time to face a new morning
The sun’s shining just for you
Rise, baby, rise
Keep your eyes clear
Keep your heart open today
As you navigate your world
It’s time to rise

Μετά το πρώτο Rise το αγαπημένο μου κατά κάποιο τρόπο I just wanna dance, το οποίο δένει τον χορό με τον θυμό, παροτρύνει ξανά σε ξεσηκωμό (Rise again), χάνει κάπου την χορευτική μουσική μέσα σε πιο σκοτεινά ηλεκτρονικά μονοπάτια για να αναδυθεί ξανά και η αισιοδοξία της εξέγερσης να πάρει το πάνω χέρι.

Η επαναστατική / εξεγερσιακή διάθεση του δίσκου συνεχίζεται μέχρι το τέλος με επαναλαμβανόμενα και εναλλασόμενα μοτίβα – στο Street fighter (Sister, put up your fist and stand up / And scream out until they hear us), στο Rise intently και στο The Beginning and the end (It’s time to go to war) η ανάγκη για απάντηση, αντίσταση, πόλεμο είναι επιτακτική και θα πραγματοποιηθεί, στο Son shine υπάρχει η αισιοδοξία ότι η αγάπη θα νικήσει. Και η μαγεία του δίσκου συνεχίζεται με τα You know I ain’t & Uncomfortable, στο πρώτο βάζοντας στην θέση τους τους λευκούς μη-ρατσιστές που έχουν μόνο μαύρους φίλους και στο δεύτερο απαντά στην ανησυχία του κατεστημένου για την εξέγερση που έρχεται (Maybe you’re uncomfortable with the fact we’re waking up).

Τι μας γράφεις ρε Άτριχε τώρα, τραγούδι τραγούδι, περιγραφή του τι λένε; -θα πείτε. Σωστά, οι δύο τελευταίοι δίσκοι των Sault δεν χρειάζονται καμία εισαγωγή, χρειάζονται ακροάσεις, με τέρμα την ένταση, κατά προτίμηση σε διαδήλωση στους δρόμους, χρειάζονται χώρο και σκοπό, εγώ όποτε τους ακούω στα ακουστικά μου, σταματάω να δουλεύω, σηκώνομαι και αρχίζω να περπατάω ανήσυχος και με την προσδοκία ότι κάτι έρχεται, κάτι ασταμάτητο. Στο Little Boy, που κλείνει τον δίσκο, και είναι το πιο γλυκό τραγουδάκι που έγραψαν οι Sault για αυτό τους το πρότζεκτ, κάποιος μεγάλος μιλάει σε ένα μικρό αγόρι για τους “αντρες με τα μπλε”: Μικρό Αγόρι, όταν μεγαλώσεις / και ψάχνεις για απαντήσεις / θα σου μιλησω για τους άντρες με τα μπλε”. Τελικά, για να κλείσω τον κύκλο των σκέψεων μου, μπορεί ο Σωτήρης να έλειπε από τον πρώτο μου ενθουσιασμό για τα Untitled αλλά δεν πήγα πολύ μακριά για να βρω συν-ακροατές. Ξέρω ότι μια μέρα (όταν φτιαχτεί επιτέλους το πικάπ) θα βάλουμε το βινύλιο του Black Is να παίζει και θα καθήσουμε στον καναπέ με ένα χαμόγελο στα πρόσωπα.

Μουσικός τσιπουρομεζές #14 _ Who sent you? by Irreversible Entanglements

Στο καλύτερο άρθρο του Αγίου για το 2020, Μη Αντιστρεπτός Εναγκαλισμός τελειώναμε έτσι:

Οι Irreversible Entanglements είναι ένα όχημα μουσικό και πολιτικό, οι μουσικοί που απαρτίζουν την μπάντα δημιουργούν ήχους σχεδόν πρωτόγνωρους, όμως είναι αυτός ο μη αντιστρεπτός εναγκαλισμός με την πολιτική (όσο δεν πάει!) ποίηση της Moor Mother που κάνει το όλο εγχείρημα αδιανόητα υπέροχο στα αυτιά μου! Ο δίσκος όχι μόνο έχει συνθέσεις και δεν είναι αυτοσχεδιασμός, όχι μόνο αυτά που παίζουν οι μουσικοί και απαγγέλει η ποιήτρια δεν είναι τυχαία αλλά βάζει υποψηφιότητα για καλύτερος δίσκος της χρονιάς παρότι “δεν ακούγεται” από την πλειοψηφία των ανθρώπων. Αυτό που κάνουν οι Irreversible Entanglements μοιάζει να να έχει το ένα του πόδι στις free jazz ονειρώξεις του Archie Shepp της δεκαετίας του 1970 αλλά με το άλλο πόδι πατάει γερά στο μέλλον. Άσχετα αν μπορεί η κολεκτίβα της Moor Mother να καταφέρει τον στόχο της να συνδέσει την πραγματικότητα με την αφροκεντρική αντίληψη και την κβαντομηχανική, το Who sent you? θα το ακούμε στο μέλλον, όχι σαν jazz standard, αλλά σαν δισκάρα που δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε την εποχή που βγήκε. Καλή ακρόαση.

Δεν υπάρχει κάτι άλλο να πούμε, παρά ακούστε πολύ μουσική και το 2021!

PhotoLuben presents! Μουσικός τσιπουρομεζές #13 _ Lamentations by William Basinski

O William Basinski θεωρείται από τους μπαμπάδες της avantgarde και ambient μουσικής και σε αυτόν τον δίσκο το αποδεικνύει περίτρανα πηγαίνοντας πίσω στις παλιές κασέτες του και αναγεννώντας μουσικές ιδέες από τα τελευταία 40 χρόνια μέσα από μια πιο φρέσκα αισθητική.

Πολυσχιδής καλλιτέχνης, με έφεση στο σαξόφωνο και στο κλαρινέτο αλλά και με περάσματα από jazz και videoart μονοπάτια

Με ορμητήριο την Νέα Υόρκη ο ίδιος υποστηρίζει ότι την πρώτη μυσταγωγική μουσική του εμπειρία την είχε στην εκκλησία της Αγίας Άννας στο Χιούστον του Τέξας και όπως φαίνεται αυτή τον καθόρισε στην δουλειά του.

Το Lamentations κυκλοφόρησε τον Νοέμβρη του 2020 και ο ήχος του μοιάζει να έρχεται από μια άβυσσο συναισθημάτων όπου κυριαρχεί η βαρύτητα του πένθους της απώλειας. Οι φωτεινές χαραμάδες υπάρχουν πάντα αλλά περισσότερο για να υπενθυμίζουν την εύθραυστη ανθρώπινη φύση και την δημιουργικότητα που απορρέει από αυτή.

Με τις κλασσικές επιρροές να είναι παρούσες σε κάθε γωνία του δίσκου η αίθουσα της όπερας για τον Basinski στο Lamentation δεν είναι ένα κτίριο με 4 τοίχους αλλά ο ίδιος ο χώρος και ο χρόνος, η ίδια απεραντοσύνη του σύμπαντος και ο κοσμικός ήχος που η αιωνιότητά του παράγει και αυτό κάνει αυτόν τον δίσκο μία από τις πιο γοητευτικές κυκλοφορίες του 2020.

Το Lamentations ψάχνει να βρει τον δικό του θεό μέσα από το κάθε του track ακολουθώντας τους μισοσκότεινους διαδρόμους της ανθρώπινης ύπαρξης και δημιουργίας.

Extratip: Το 2019 ο Basinski κυκλοφόρησε το «On time out of time» όπου δούλεψε με επιστήμονες στους ήχους του αποτυπώματος των βαρυτικών κυμάτων που παρήγαγαν δύο μαύρες τρύπες κατά την ένωση τους πάνω από ένα δισεκατομμύριο χρόνια πριν. Όπως είπε και ο ίδιος, είναι ο ήχος από «δύο μαύρες τρύπες να πηδιούνται».

Create your website with WordPress.com
Get started